Διαβάστε τη Live Συνέντευξη του Δάκη, στον Πάνο και στο «Sailing to Music»!
08/07/2014
Πάνος: Φίλες και φίλοι καλησπέρα σας. Είστε συντονισμένοι στο Web Music Radio κι άλλο ένα «Sailing to Music», ξεκινάει.
Ένα διαφορετικό «Sailing to Music» σήμερα, με προορισμό ένα συγκεκριμένο όνομα, όχι επίθετο, μόνο όνομα. Γιατί έτσι τον έχετε γνωρίσει, έτσι τον έχετε αγαπήσει.
Δικαιωματικά, λοιπόν, καπετάνιος του «Sailing to Music», είναι ο Δάκης.
Δάκη καλησπέρα.
Δάκης: Καλησπέρα Πάνο.
Πάνος: Φίλες και φίλοι, καλεσμένος μας σήμερα είναι ο Δάκης. Μεγάλη μας χαρά και τιμή, να σας έχουμε σήμερα κοντά μας.
Δάκης: Καλησπέρα και από μένα κι ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση. Μου άρεσε πάρα πολύ το τραγούδι εισαγωγής και το ευρηματικό για το «Sailing to Music».
Ας μιλάμε όμως στον ενικό, καλύτερα.
Πάνος: Φίλες και φίλοι, το επόμενο δίωρο θα ταξιδέψουμε μουσικά, θα ταξιδέψουμε στο παρελθόν, θα γνωρίσουμε έναν άνθρωπο που ήδη τον έχετε αγαπήσει για το χαμόγελό του και τη θετική του ενέργεια. Ένας άνθρωπος αγαπητός σε όλους με μία πολλή μεγάλη καριέρα.
Είχα ένα πρόβλημα πώς να χωρέσω τόσο Δάκη σε δύο ώρες. Τελικά τα συζητήσαμε εκτός αέρα κι αποφασίσαμε, περίπου, που θα κινηθούμε.
Δάκης: Όπως σου είπα, εγώ πιστεύω ότι σε μία εκπομπή που είναι καλεσμένος ένας καλλιτέχνης, ο κόσμος τα τραγούδια σχεδόν τα ξέρει, νομίζω ότι ο κόσμος θέλει περισσότερο να ανακαλύψει και να γνωρίσει καλύτερα τον καλλιτέχνη, ακούγοντας τον πώς μιλάει. Τι σκέφτεται, τι λέει.
Πάνος: Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, και να ζητήσω να μας πείτε κάποια στοιχεία από τη ζωή σας και τα πρώτα σας μουσικά βήματα, στην Αλεξάνδρεια.
Δάκης: Γεννήθηκα και μεγάλωσα, μέχρι 17 ετών, στην Αλεξάνδρεια. Οι συγγενείς μου, από τη μεριά της μητέρας μου, όλοι είχαν κλήση προς τη μουσική. Ξάδερφος μου είναι ο Ντέμης Ρούσσος, ο αδερφός της μητέρας μου ήταν ηθοποιός και τραγουδιστής της εποχής εκείνης, στην Ελλάδα σε οπερέτες και τέτοια. Υπήρχε δηλαδή, από τη μεριά της μητέρας μου, καλλιτεχνική φλέβα. Εγώ ήξερα ότι τραγουδούσα αλλά ήθελα να γίνω ηθοποιός.
Κι ευτυχώς, δεν έγινα.
Ξεκίνησα ερασιτεχνικά, όταν τα πράγματα δυσκόλεψαν λίγο κι έπρεπε να βοηθήσω οικονομικά στο σπίτι. Τραγουδούσα στην Αλεξάνδρεια, στην αρχή 6 μήνες χωρίς να πληρώνομαι, σαν πρακτική και μετά σιγά σιγά άρχισα να πληρώνομαι. Μετά πήγα Κάιρο, Λιβύη.
Πάνος: Σε ποιες γλώσσες, κυρίως τραγουδούσατε;
Δάκης: Γαλλικά, Αγγλικά, Ιταλικά, Ισπανικά.
Πάνος: Ας συνεχίσουμε την αφήγηση όμως.
Δάκης: Ναι, μία μέρα στην Αλεξάνδρεια γνωρίζω την Νάντια Κωνσταντοπούλου και μου λέει να έρθεις στην Ελλάδα. Κι έτσι ήρθα.
Πάνος: Άρα η επιλογή να έρθετε στην Ελλάδα ήταν για βιοποριστικούς λόγους;
Δάκης: Όχι, είχα μαζέψει αρκετά λεφτά στην Αλεξάνδρεια και ήρθα μαζί με έναν παιδικό μου φίλο και μουσικό, ταξίδι. Ήρθαμε, λοιπόν για διακοπές κι αυτός ο φίλος μου είχε κάτι μουσικούς γνωστούς και πήγαμε να τους δούμε, στην Κηφισιά σε ένα κλαμπ της εποχής. Αυτά όλα μιλάμε στην εποχή του 1964.
Πήγαμε, λοιπόν εκεί και τον ρωτάνε ποιος είναι αυτός που έχεις μαζί σου και τους απαντάει «ένας τραγουδιστής». «Α! ωραία, ας μας πει ένα τραγούδι»! κι έτσι ανέβηκα και είπα ένα γαλλικό τραγούδι.
Εκείνη την ώρα στο μαγαζί βρισκόταν κάποιος, ο οποίος ήθελε να πάρει όλο το συγκρότημα για την καλοκαιρινή σεζόν και νομίζοντας ότι κι εγώ ανήκω στο συγκρότημα μαζί με τα παιδιά που υπογράφουν, τους ζητάει τον που τραγουδάει γαλλικά.
Του λένε τα παιδιά «δεν έχουμε κανέναν να τραγουδάει γαλλικά, μόνο την τραγουδίστρια μας έχουμε». Ήταν οι Playboys και είχαν την Κούκα τραγουδίστρια.
Φεύγω, λοιπόν από το club εκείνο το βράδυ και πλησίαζε η μέρα να επιστρέψω στην Αίγυπτο. Είμαι στα Χαυτεία και πάω να πάρω από το πρακτορείο το εισιτήριο μου για να επιστρέψω στην Αίγυπτο. Βλέπω κάποιον, χωρίς να καταλάβω ποιος είναι και μου λέει: «έλα παιδί μου που είσαι;».
Και ήταν τελικά ένας από τους μουσικούς που είχα γνωρίσει εκείνο το βράδυ.
«Σε ψάχνουμε», μου λέει «να υπογράψεις συμβόλαιο».
Και φεύγω από εκεί, υπογράφω και μετά γυρίζω και ακυρώνω το εισιτήριο μου.
Έτσι υπέγραψα το πρώτο μου συμβόλαιο, στην Αθήνα, καλοκαίρι του ‘64 στην Αργώ.
Πάνος: Με το καλημέρα δηλαδή που λέμε.
Δάκης: Ναι εγώ είχα έρθει για διακοπές. Κι έτσι λοιπόν πρωτοξεκίνησα κι εκεί έκανα και τον πρώτο μου δίσκο με τους Playboys. Ήταν ένας 45άρης δίσκος κι εγώ τραγούδησα από τη μία πλευρά κι από την άλλη οι Playboys.
Σημειωτέον δε, ότι ούτε η φωτογραφία μου δεν μπήκε. Με φώναξε ο Μάτσας και υπέγραψα. Πρώτα τραγούδησα και μετά υπέγραψα, τυχαία έγινε και αυτό.
Πάνος: Άστρο φωτεινό, νομίζω σας οδηγούσε.
Δάκης: Ναι, όντως. Με φώναξε ο Μάτσας μου λέει:
«Πως σε λένε παιδί μου;».
«Δάκη».
«Ολόκληρο το όνομα σου ποιο είναι;»
«Βρασίδας Χαραλαμπίδης».
«Α πα πα!» μου λέει, «κρατάμε το Δάκης. Αν τραγουδούσες ρεμπέτικο θα ήταν καλό».
Πάνος: Νομίζω ότι είναι κάποιο υποκοριστικό που σας είχαν δώσει μικρός ;
Δάκης: Ναι, όταν ήμουν μωρό η μητέρα μου έβρισκε πολύ μεγάλο το Βρασίδας και με φώναζε Βρασιδάκη, Δάκη, κι έτσι έμεινε.
Πάνος: Νομίζω είναι ένα πολύ ωραίο όνομα, εύηχο.
Δάκης: Δεν ξέρω εγώ δεν μπορώ να καταλάβω γιατί το έχω συνηθίσει από μικρός.
Πάνος: Άρα συνεργασία με Playboys σε μία εποχή που στην Αθήνα κυριαρχούσε η ποπ ;
Δάκης: Ναι, ήταν χωρισμένα. Αλλού ήταν το λαϊκό αλλού ήταν η ποπ. Θυμάμαι ότι και μετά τους Playboys που έκανα τρία χρόνια στο Hilton, (1968-69-70) ήταν ακόμα χωρισμένα τα πράγματα. Και μετά το 1972, αν δεν κάνω λάθος, μου κάνουν την πρόταση να πάω στα Δειλινά.
Κι εγώ μένω έκπληκτος γιατί ήταν καθαρά λαϊκό μαγαζί και λέω εγώ τι θα κάνω εκεί; Και μου λέει ο Θωμάς, που είχε το μαγαζί, .. «θα τα μπερδέψουμε».
Και πραγματικά ήταν πρωτοποριακός σε αυτό το θέμα. Το πρώτο μέρος ήταν το ποπ και στις 1.00 έβγαινε το λαϊκό.
Πάνος: Πρώτη συνεργασία με τον Μίμη Πλέσσα;
Δάκης: Η πρώτη μου ουσιαστική συνεργασία με τον Πλέσσα είναι μία γαλλική παραγωγή που είχε έρθει ένας γάλλος στο Hilton, με είχε ακούσει και είπε στον Πλέσσα:
«έχω ακούσει ένα νεαρό που τραγουδάει καλά γαλλικά και θέλω να τον βάλουμε στην παραγωγή».
Και ο Πλέσσας μου δίνει την «Αλήθεια» και αυτό ήταν το πρώτο μου τραγούδι που έκανα μαζί του.
Πάνος: Και μετά ήρθαν τα «Τόσα Καλοκαίρια». Γυρίζουν την ταινία «Γοργόνες και Μάγκες» και σας δίνουν να τραγουδήσετε το τραγούδι «Τόσα καλοκαίρια»
Δάκης: Ναι, γιατί επέμενε ο Δαλιανίδης. Ήταν να πάμε Ύδρα για το γύρισμα, αλλά ξαφνικά άλλαξαν την ημέρα όπου εγώ δεν μπορούσα να πάω.
Πάνος: Κι έτσι γυρίστηκε το πρώτο ελληνικό video clip με Λάκη Κομνηνό και Μαίρη Χρονοπούλου.
Δάκης: Ναι κι εγώ είχα στενοχωρηθεί τόσο πολύ που δεν μπορούσα να πάω κι έλεγα: «Αυτό ήταν! Καταστράφηκε η καριέρα μου».
Πάνος: Κάπως έτσι λοιπόν φτάνουμε σχεδόν στο τέλος της δεκαετίας του 60. Η συνέχεια;
Δάκης: Στην αρχή νόμιζα ότι δεν μου πάει το ελληνικό τραγούδι και δεν τραγουδούσα ελληνικά. Ξέχασα να σας πω ότι οι πρώτοι μου δίσκοι, πριν τον Πλέσσα, ήταν σε ξένη γλώσσα.
Πάνος: Ας αναφέρουμε μερικά: “Tu veux ou tu veux pas”, “Monsieur Cannibal” και το “Gastone”.
Δάκης: Από τα τρία που ανέφερες το μόνο που παραδέχομαι τώρα να ακούω είναι το “Gastone”.
Τα άλλα δύο τα έχω ξανατραγουδήσει σε πολύ καλύτερες εκτελέσεις γιατί τότε είχα και την απειρία του νέου καλλιτέχνη. Θυμάμαι το πρόβλημα μου με το “Tu veux ou tu veux pas”, ήταν ότι μου το έδωσε ο Μάτσας να το τραγουδήσω, το οποίο το τραγουδούσε η Brigitte Bardot, η οποία το έλεγε σαν μία σέξι γατούλα.
Κι έλεγα: «Πώς θα το πω αυτό το τραγούδι;»
Πάνος: Κι όμως έχει γίνει επιτυχία.
Δάκης: Πριν γίνει επιτυχία παίρνω τον Μάτσα και του λέω: «Σε παρακαλώ, δεν μου αρέσει το τραγούδι να μην το συμπεριλάβουμε στο δίσκο»
Μου λέει: «εντάξει μείνε ήσυχος».
Μόλις βγήκε λοιπόν ο δίσκος μου, τον στέλνει η εταιρία στο σπίτι και βλέπω ότι το έχουν συμπεριλάβει και εκεί ξαναλέω …. «Πάει καταστράφηκε η καριέρα μου!»
Πάνος: Δεν σας άρεσε στη συγκεκριμένη εκτέλεση.
Δάκης: Ναι, γιατί μετά το είπα στο Φεστιβάλ Καΐρου και είμαι πολύ περήφανος γι αυτό.
Πάνος: Πως περάσατε λοιπόν σε ελληνικό ρεπερτόριο;
Δάκης: Ήρθε ο Κώστας Ξενάκης, που μου έδωσε το «Γεια σου σ΄ ευχαριστώ» και μου λέει: «Παιδί μου, αφού ζεις στην Ελλάδα και θα κάνεις καριέρα, πρέπει να τραγουδάς ελληνικά τραγούδια». Εμένα δεν μου άρεσε η φωνή μου στα Ελληνικά.
Πάνος: Είχε κάτι η προφορά σας λόγω Αιγύπτου;
Δάκης: Εδώ που τα λέμε είχα κάποιο πρόβλημα στο ρ, ήταν λίγο ξενικό, και στο σ. Τουλάχιστον αυτά μου είχε πει ο Μίμης Πλέσσας.
Τότε για να μπούμε στο ραδιόφωνο περνούσαμε από εξετάσεις. Έκανες, δηλαδή δίσκο, αλλά δεν σε έπαιζαν στο ραδιόφωνο, αν δεν είχες περάσει από έγκριση. Τότε γινόσουν τραγουδιστής μόνο αν είχες φωνή. Κάνω λοιπόν εγώ δίσκους αλλά στο ραδιόφωνο δεν με έπαιζαν. Μου λένε πρέπει να περάσεις από εξετάσεις στην ΕΡΤ.
Μαζευόντουσαν δηλαδή κάποιοι καλλιτέχνες στο στούντιο, όπου από την πίσω μεριά ήταν οι κριτές που δεν τους έβλεπες, αλλά δεν σε έβλεπαν κιόλας και με ένα πιάνο τραγουδούσες δύο τραγούδια.
Δίνω λοιπόν την πρώτη φορά με απορρίπτουν. Μετά από 6 μήνες ξαναπάω και πάλι με απορρίπτουν. Την τρίτη φορά που πηγαίνω, μου λέει η κοπέλα στην γραμματεία, μην στενοχωριέσαι γιατί η Μούσχουρη πέρασε την πέμπτη φορά.
Την τρίτη λοιπόν φορά πέρασα κι έμαθα ότι ο Πλέσσας με έκοβε λόγω του προβλήματος που είχα στο ρ και στο σ, που ήταν λίγο ξενικά.
Πήρα μαθήματα ορθοφωνίας, τα διόρθωσα και πήγα μια μέρα στο σπίτι του, τραγούδησα ακρόαση κι έτσι με δέχτηκε και ο Πλέσσας.
Μου είπε, θυμάμαι χαρακτηριστικά: «το ρ σου ήταν γαργαλιστικό, δεν ήταν ωραίο».
Πάνος: Η αλήθεια είναι ότι εκείνη την εποχή ήταν πιο αυστηρά τα πράγματα. Και στους ηθοποιούς ακόμα.
Δάκης: Για να τραγουδήσουμε στο θέατρο έπρεπε να πάρουμε άδεια από την επιτροπή θεάτρου. Ήμουν ήδη γνωστός, είχα κάνει καριέρα αλλά για να τραγουδήσω στο θέατρο πέρασα πάλι από επιτροπή.
Ήταν, θυμάμαι η Καρέζη και ο Καζάκος και μου λένε «Δάκη, συγγνώμη ντρεπόμαστε, αλλά τι να κάνουμε, πρέπει να είμαστε επιτροπή».
Πάνος: Κάποιοι καλλιτέχνες έχουν πει κάποια κομμάτια και έχουν μείνει στο ευρύ κοινό με αυτή την ερμηνεία. Πολλές φορές όμως οι ίδιοι αργότερα λένε ότι θα μπορούσαν να το πουν και καλύτερα. Τι γίνεται; Είναι πιο μεστή η φωνή;
Δάκης: Τουλάχιστον, όσον αφορά εμένα, μ΄ αρέσει να μην τα πειράζω. Να είναι όπως είναι στην πρώτη τους εκτέλεση. Απλά επειδή είμαι τόσο λεπτολόγος, μπορώ και λέω ότι δεν το είπα καλά, ότι τώρα με την εμπειρία που έχω θα το έλεγα πολύ καλύτερα.
Με επηρέαζαν τότε και οι συνθέτες που μου έλεγαν πώς να το τραγουδήσω κι όχι έτσι όπως ήθελα εγώ. Τότε δεν υπήρχε ελευθερία, τώρα πατάω και λίγο πόδι.
Πάνος: Φτάνουμε, λοιπόν στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Υπάρχει ένας δίσκος «Το ωροσκόπιο της αγάπης», με τον Μίμη Πλέσσα. Μιλήστε μας, λοιπό,ν λίγο για τη συνεργασία σας με τον Μίμη Πλέσσα.
Δάκης: Είμαι πολύ περήφανος γι αυτό τον δίσκο. Ενώ έχει την απειρία της νιότης μου, είναι αυθεντικός. Ορισμένα τραγούδια είναι τραγουδισμένα πάρα πολύ καλά.
Ας πούμε το «Μάζευε στο χέρι μου βροχή», το «Επτά φορές», ένα δύσκολο τραγούδι, «Εκείνο το πρωί στην Κηφισιά» και άλλα.
Πάνος: Έχω διαβάσει ότι στον συγκεκριμένο δίσκο, ο κος Μίμης Πλέσσας, έπαιξε λίγο με άλλα είδη μουσικής. Ήταν λίγο μιούζικαλ το στυλ του.
Δάκης: Δεν ξέρω να σου πω. Ήμουν τόσο άπειρος και ήμουν αφημένος στα χέρια του Μίμη. Δεν ήξερα την αξία των τραγουδιών που είχα πει τότε, το ανακάλυψα αργότερα αυτό, από την αγάπη του κόσμου και που έμειναν διαχρονικά τόσα χρόνια.
Πάνος: Νομίζω ότι με την οικογένεια του κου Πλέσσα έχετε μία φιλική σχέση.
Δάκης: Ναι κι ετοιμάζουμε τώρα ένα δίσκο. Μετά το «Moments», που κάναμε με τον Μίμη Πλέσσα και την Λουκίλα Καρρέρ, η οποία είχε γράψει τα περισσότερα ξένα τραγούγια, αποφασίσαμε να κάνουμε το ίδιο αλλά να λέγεται: «Στιγμές». Δηλαδή, «Moments» στα ελληνικά.
Είναι τραγούδια που έχει γράψει ο Μίμης Πλέσσας σε στίχους της Λουκίλα Καρρέρ, τα οποία μπήκαν σκόρπια σε διάφορα άλλα cd, δίσκους, τα οποία δεν ήταν δικές μου εκτελέσεις και χάθηκαν.
Για παράδειγμα το «Αλαλούμ» που έκανα, είχε μέσα πολλά ωραία τραγούδια τα οποία όμως χάθηκαν, γιατί το «Αλαλούμ» έκανε πολύ μεγάλη επιτυχία. Όλα αυτά λοιπόν τα τραγούδια, τα πήραμε τώρα και τα διασκευάζουμε σε νέα ενορχήστρωση.
Πάνος: Το «Moments», ήταν τραγούδια του Μίμη Πλέσσα που είχαν βραβευτεί και τα τραγουδήσατε σε ξένο στίχο.
Δάκης: Ακριβώς, και τώρα έρχονται οι «Στιγμές» που θα είναι στα Ελληνικά και πιθανόν να βγει μία κασετίνα και με τα δύο μαζί.
Πάνος: Τι έγινε μετά την πρώτη σας συνεργασία με τον Μίμη Πλέσσα;
Δάκης: Βγήκε ο πρώτος δίσκος και μετά με φώναξε ο Μάτσας και υπέγραψα συμβόλαιο με ποσοστά, ενώ μέχρι τότε δεν γινόταν αυτό και θεωρήθηκα πλέον επαγγελματίας στην εταιρεία.
Το αστείο είναι ότι τότε στα μαγαζιά που εμφανιζόμουν δεν τραγουδούσα αυτά τα τραγούδια γιατί ο κόσμος που τα άκουγε τότε δεν ερχόταν στα μαγαζιά. «Εμείς» του ελαφρού τραγουδιού βγαίναμε νωρίς, ο κόσμος που είχε τα λεφτά κι ερχόταν στα μαγαζιά ερχόταν αργά σχεδόν όταν εμείς τελειώναμε. Εμείς παίρναμε πολύ λίγα λεφτά οι λαϊκοί τραγουδιστές έπαιρναν τα πολλά και τα σουξέ ήταν δικά τους. Όταν πέρασαν τα χρόνια κι έγιναν κλασικά αυτά τα τραγούδια τότε άρχισαν και μου τα ζητούσαν. Όταν αυτοί οι μικροί μεγάλωσαν και πλέον ζήταγαν αυτά τα τραγούδια.
Πάνος: Υπήρχαν βέβαια οι νέοι που άκουγαν αυτά τα τραγούδια, στα δισκάκια, στο ραδιόφωνο.
Δάκης: Ναι όντως αλλά στα μαγαζιά δεν ερχόντουσαν οι νέοι.
Πάνος: Δεν υπήρχαν night clubs που θα μπορούσατε να εμφανίζεστε;
Δάκης: Είχε περάσει η μόδα των club τότε. Είχαν αρχίσει οι disco και τα μαγαζιά με τα μπουζούκια.
Πάνος: Για πάμε λίγο στα φεστιβάλ. Είτε ήταν φεστιβάλ στην Ελλάδα, είτε στο εξωτερικό. Θέλω λίγο να μας μεταφέρετε στο κλίμα αυτών των φεστιβάλ που νομίζω δεν έχουν καμία σχέση με τους διαγωνισμούς τραγουδιού που γίνονται τώρα στη χώρα μας.
Δάκης: Καμία σχέση. Ας μιλήσουμε για το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Μία εμπειρία καταπληκτική. Εγώ μπορώ να πω ότι την μεγαλύτερη αποδοχή και αναγνώριση από το κοινό την είχα την πρώτη φορά που πήγα στη Θεσσαλονίκη, στο φεστιβάλ. Κι αν θυμάμαι καλά είχα τραγουδήσει το «Κλείσε τα μάτια και κοιμήσου», με 40 πυρετό και πρησμένες αμυγδαλές.
Πάνος: Βάσει της έρευνας που έκανα, έχουμε μία συμμετοχή στην 2η Ολυμπιάδα τραγουδιού το 1969 με το «Έρωτα παντοτινέ μου», το 1970 στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, όπως προαναφέραμε, το 1975 με το «Κι όλο ψάχνω να σε βρω» που πήρατε 2ο βραβείο και συμμετοχές σε φεστιβάλ στο εξωτερικό, Στο γαλλικό φεστιβάλ “Rose d΄Οr” , στο φεστιβάλ στη Χιλή κ.α
Δάκης: Ναι απ΄ όλα αυτά βέβαια μου έχει μείνει πιο έντονα το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Πάνος: Επειδή νοιώθω ότι τα τελευταία χρόνια ό,τι κάνουμε στην Ελλάδα, σε οποιοδήποτε τομέα, δεν έχει επίπεδο, θα ήθελα να μας μιλήσετε λίγο για τις τότε εποχές.
Δάκης: Είναι μία μεγάλη και θλιβερή ιστορία. Εγώ πιστεύω ότι εμείς οι ίδιοι χαλάσαμε και καταστρέψαμε την μουσική στην Ελλάδα και το επίπεδο. Οι εταιρείες, οι παραγωγοί….
Υπήρξε εποχή που οι παραγωγοί έπαιρναν λεφτά για να παίξουν κάποιο τραγούδι κι αυτό χάλασε το επίπεδο και την ποιότητα των τραγουδιστών. Αυτή η ασυδοσία που οποιοσδήποτε είχε λεφτά, πλήρωνε κι έκανε ένα cd, στη συνέχεια πλήρωνε τους παραγωγούς και το έπαιζαν συνέχεια κι έτσι μετά γινόταν χρυσό κτλ. Η τηλεόραση;
Στην Αμερική, για παράδειγμα, για να βγεις στην τηλεόραση πρέπει να είσαι γνωστός, δεν θα βγει και η «κουτσή Μαρία». Εδώ αν είχες κάποιον γνωστό σε έβαζε στην τηλεόραση και γινόσουν γνωστός χωρίς να έχεις τα φόντα. Αυτό το playlist κατέστρεψε τη μουσική.
Πάνος: Έχετε κάνει πολλές συνεργασίες.
Δάκης: Με τον Κώστα Χατζή μία καταπληκτική συνεργασία. Το 1981 μου έδωσε για το διαγωνισμό της Eurovision το «Κοχύλι από το Αιγαίο».
Σε αυτόν το διαγωνισμό μου ανακοίνωσαν ότι βγήκα πρώτος και θα εκπροσωπήσω την Ελλάδα, αλλά λίγο μετά ήρθε ένας υπουργός, «ξαναμέτρησαν» τις ψήφους και είδαν ότι για μία ψήφο διαφορά δεν μπορούσα να πάω εγώ και πήγε η Άννα Βίσση με το «Ωτοστόπ».
Πάνος: Έχετε κάνει κι άλλες προσπάθειες για την Eurovision;
Δάκης: Ναι, 2-3 φορές αλλά πάντα έμενα στα προκριματικά.
Πάνος: Ας επανέλθουμε και να αναφερθούμε λίγο στις συνεργασίες σας.
Δάκης: Ναι, οι συνεργασίες που έχουν μείνει βαθιά μέσα μου είναι αυτή με τον Κώστα Χατζή, με την Αλέκα Κανελλίδου, με την Μαρινέλλα, με την Πωλίνα και με άλλους πολλούς.
Πάνος: Μας ρωτάει ένας ακροατής, μέσω chat, αν κάποιο από τα τραγούδια που έχετε τραγουδήσει έχουν κάτι από εσάς. Αν διακρίνετε μέσα σε αυτά κάποιες δικές σας στιγμές, αν έχουν γραφτεί τραγούδια για εσάς ή αν εσείς ο ίδιος μέσα από τα τραγούδια που σας έδωσαν, είδατε κάποια κομμάτια του εαυτού σας.
Δάκης: Όχι δεν έχει συμβεί αυτό. Απλά και μόνο κάθε τραγούδι είναι ένας μικρός ρόλος. Όπως γράφεται ένας ρόλος για έναν ηθοποιό, έτσι γράφεται μία ερωτική ιστορία για έναν τραγουδιστή και οφείλεις να παίξεις αυτό τον ρόλο. Να γίνεις ο απατημένος, ο ερωτευμένος, ο απογοητευμένος ή ο θυμωμένος.
Πάνος: Συναυλίες στο εξωτερικό;
Δάκης: Ναι βέβαια. Αμερική, Καναδά, Αυστραλία, Αφρική και Γερμανία.
Πάνος: Έχετε συνεργαστεί σχεδόν με όλους τους συνθέτες και στιχουργούς. Με τραγουδιστές;
Δάκης: Σε μαγαζί έχω συνεργαστεί με όλους. Τουλάχιστον από τους πιο παλιούς. Σε δίσκο με την Κανελλίδου, την Ελπίδα, την Χριστιάνα, τον Κώστα Χατζή, και την Ρένα Πάντα.
Πάνος: Σας πείραξε που θεωρήστε «ποπ τραγουδιστής»;
Δάκης: Καθόλου. Με πείραξε που ο κόσμος δεν μπορεί να καταλάβει τη διαφορά του ποπ από τον λαϊκό τραγουδιστή. Στην Ελλάδα υστερούμε λίγο από μουσική παιδεία. Όταν ένα τραγούδι είναι σοβαρό το θεωρούν ποιοτικό, όταν είναι λίγο χαρούμενο το θεωρούν ότι δεν είναι ποιοτικό. Ενώ δεν είναι καθόλου έτσι.
Το ποιοτικό τραγούδι κρίνεται από την μελωδία του και από τους στίχους του. Όχι αν είναι γρήγορο ή αργό.
Πάνος: Τελικός κριτής είναι ο κόσμος.
Δάκης: Ναι, αλλά ο κόσμος επηρεάζεται από το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, τους παραγωγούς. Στην Ελλάδα αν δεν τραγουδάς λαϊκό θεωρείσαι πιο κάτω. Μπορεί να τραγουδάς πολύ ωραίο ποπ αλλά πάντα θα είσαι πιο κάτω από τους λαϊκούς.
Πάνος: Μία επιθυμία σας ήταν να τραγουδήσετε Μάνο Χατζιδάκι.
Δάκης: Ναι, μία από τις μεγάλες μου επιθυμίες. Σε live εμφανίσεις τραγούδησα πολλές φορές αλλά δεν έκανα κάποιο δίσκο. Η εταιρεία θεωρούσε τότε, ότι αν τραγουδούσα Μάνο Χατζιδάκι θα έχαναν έναν ποπ τραγουδιστή.
Τελοσπάντων, σημασία για μένα έχει ότι ο Μάνος Χατζιδάκις είναι ένας μεγάλος συνθέτης. Και είναι απωθημένο μου να κάνω ένα δίσκο που να περιέχει Μάνο Χατζιδάκι, αλλά δυστυχώς δεν δίνουν εύκολα τα δικαιώματα.
Πάνος: Ας κάνουμε μία ανακεφαλαίωση. 39 lp και Cd, 19 singles και 45αρια. Η πιο πρόσφατη δισκογραφική δουλειά είναι το cd με τίτλο “Moments”. Και ο Δάκης τραγουδάει σε 7 γλώσσες;
Δάκης: Ναι, ελληνικά, γαλλικά, αραβικά, αγγλικά, ιταλικά, ισπανικά και βραζιλιάνικα.
Πάνος: Τι έχετε να συμβουλέψετε τους νέους καλλιτέχνες σήμερα, σε αυτή τη ζούγκλα που υπάρχει;
Δάκης: Είναι όντως μία ζούγκλα. Ειλικρινά δεν ξέρω τι συμβουλή να τους δώσω. Εγώ απλά τρομάζω και δεν θα ήθελα να ξεκίναγα τώρα. Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που βγήκα τότε.
Κατ΄ αρχήν βάζεις το ραδιόφωνο κι αν δεν σου πουν ποιος τραγουδιστής είναι δεν μπορείς να καταλάβεις ποιος τραγουδάει. Όλες οι φωνές είναι ίδιες. Πολλοί λίγοι είναι αυτοί που ξεχωρίζουν. Δεν ξέρω αν οφείλεται στην πρόοδο της τεχνολογία ή αν ο ένας μιμείται τον άλλο.
Πάνος: Πριν συνεργαστείτε με κάποιον, και νέο καλλιτέχνη ιδιαίτερα, διακρίνετε κάτι σε αυτόν;
Δάκης: Αν είναι σωστός τραγουδιστής και το τραγούδι είναι ωραίο, σίγουρα τραγουδάω. Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό, αλλά όχι δεν λέω.
Πάνος: Σας έχουν πει ευχαριστώ;
Δάκης: Πολύ λίγες φορές.
Πάνος: Θα θέλατε να είχατε ακούσει περισσότερα;
Δάκης: Όχι, δεν το είπα γι αυτό, αλλά καμιά φορά η αχαριστία είναι μεγάλο κακό. Άμα ξεχνάς αυτούς που σου έκαναν κάποιο καλό, δεν είναι ωραίο.
Πάνος: Τα σχέδια σας;
Δάκης: Προς το παρόν φεύγω διακοπές. Θα πάω στην Κύπρο, που μάλλον θα κάνω κάποια εμφάνιση. Στην Κύπρο πήγαινα σχεδόν κάθε μήνα ή και δύο φορές το μήνα κι έκανα συναυλίες. Έτσι αποφασίζω και πάω για διακοπές στην Κύπρο. Έκανα γνωστούς και φίλους εκεί. Είναι αστείο αν σκεφτείς ότι με έχουν καλέσει μία φορά στην Κέρκυρα, δύο φορές στη Ρόδο, δύο φορές στην Κρήτη και στην Κύπρο να έχω πάει εκατοντάδες φορές.
Πάνος: Έχουν διαφορετική μουσική παιδεία στην Κύπρο; Τα βλέπουν διαφορετικά τα πράγματα;
Δάκης: Θα έλεγα ναι. Υπήρχε μία εποχή που ήταν πολύ πιο μπροστά από την Ελλάδα, μουσικά.
Πάνος: Ακόμα και σήμερα έχουμε πολλούς τραγουδιστές από την Κύπρο. Στους 6 Κύπριους, ας πούμε, οι 5 είναι τραγουδιστές.
Δάκης: Αυτό που το βάζεις. Και πολύ καλές φωνές. Κι όχι μόνο τραγουδιστές αλλά και ηθοποιοί. Αυτό που τους κάνει και έρχονται στην Ελλάδα είναι η πιο μεγάλη αγορά. Στην Κύπρο, ακόμα τουλάχιστον, η ζωή είναι πιο ανθρώπινη, πιο ήρεμη.
Πάνος: Στο στούντιο πότε θα μπείτε για τη νέα δουλειά;
Δάκης: Αύριο έχω ένα ραντεβού για να βάλουμε το νερό στο αυλάκι. Υπάρχουν πολλές σκέψεις. Πρώτα να βγει ένα τραγούδι και στη συνέχεια τα υπόλοιπα, να βγουν όλα μαζί, ακόμα δεν έχουμε αποφασίσει.
Πάνος: Οι συντελεστές θα είναι οι ίδιοι με το «Moments»;
Δάκης: Στην ενορχήστρωση θα είναι πάλι ο Πάνος Ζέρβος, θα είναι όλο στα ελληνικά και υπάρχει περίπτωση να γίνουν και δύο μεγάλα ντουέτα. Δεν μπορώ ακόμα να αναφέρω κάτι συγκεκριμένο.
Πάνος: Θα κάνουμε υπομονή και θα περιμένουμε. Κάπου εδώ φτάσαμε στο τέλος του «Sailing to Music». Ένα «Sailing to Music», που προσωπικά θα μου μείνει αξέχαστο.
Να σας ευχαριστήσουμε για την τιμή που μας κάνατε να έρθετε και θέλω να πιστεύω ότι περάσατε καλά.
Δάκης: Εγώ σας ευχαριστώ πολύ, πέρασα υπέροχα κι εύχομαι να τα ξαναπούμε σύντομα.
