Διαβάστε τη Live Συνέντευξη της Νάνσυς Φραγκογιαννάκη στη Μέμη και στο ‘Μουσικό Πλυντήριο’ !
23/06/2014
Μέμη: Καλησπέρα σας. Δευτέρα σήμερα, αρχή μίας καινούριας εβδομάδας κι άλλο ένα Μουσικό Πλυντήριο ξεκινάει. Πως θα ξεκινήσει η εβδομάδα καλά, αν δεν έχουμε εδώ παρέα μας έναν θετικό άνθρωπο, να μας γεμίσει χαμόγελα κι αισιοδοξία.
Κοντά μας, λοιπόν, σήμερα έχουμε την Νάνσυ Φραγκογιαννάκη.
Καλησπέρα Νάνσυ.
Ν. Φραγκογιαννάκη: Καλησπέρα Μέμη και σε όλους όσους μας ακούνε.
Μέμη: Καλώς όρισες, επιτέλους σε γνωρίζουμε και από κοντά.
Ν. Φραγκογιαννάκη: Σας ευχαριστώ για την πρόσκληση. Κι εγώ ήθελα να σας γνωρίσω.
Μέμη: Η Νάνσυ Φραγκογιαννάκη είναι η ερμηνεύτρια και η δημιουργός, στιχουργός και μουσικός, του “Takemyhand”, που παίζεται αποκλειστικά από το Web Music Radio. Πες μας Νάνσυ πώς ξεκίνησες να ασχολείσαι με τη μουσική;
Ν. Φραγκογιαννάκη: Η ιστορία ξεκινάει από την ηλικία των 5 ετών που εκδήλωσα το ενδιαφέρον μου για τη μουσική γενικότερα και ξεκίνησα να κάνω μαθήματα πιάνου. Απ΄ όσο θυμάμαι πρώτα έμαθα νότες και μετά λέξεις. Μεγαλώνοντας εκδήλωσα την επιθυμία να ασχοληθώ και με το τραγούδι αλλά τελικά πήρα απόφαση να ασχοληθώ με τη φωνητική τέχνη πολύ πιο μετά. Στα 16 μου ξεκίνησα να παίζω και κιθάρα, σχεδόν αυτοδίδακτα, έπαιζα στις παρέες, τραγουδούσαμε και περνάγαμε όλοι ωραία και στα 19 μου ένιωσα την επιθυμία να εξασκήσω την φωνητική τέχνη. Αφού είχα περάσει στη σχολή που ήθελα, ξεκίνησα μαθήματα φωνητικής τέχνης με τον Μιχάλη Κλεάνθη, κι έτσι ανακάλυψα αυτό το μαγικό κόσμο του τραγουδιού. Σιγά σιγά άρχισα να ξεπετάγομαι, να πιστεύω κι εγώ η ίδια σε αυτό που κάνω και να κάνω και το όνειρο μου πραγματικότητα, όπως το να εμφανίζομαι σε συναυλίες και να κάνω live.
Μέμη: Ήσουν αυτό που λέμε «παιδί θαύμα» στη μουσική;
Ν. Φραγκογιαννάκη: Όχι, απλά είχα πολύ καλό μουσικό αυτί, μπορούσα να βγάλω άνετα κομμάτια από μικρή ηλικία. Γενικά δεν είμαι άνθρωπος που διαβάζω πολύ. Είμαι άνθρωπος της παράδοσης. Αν πετύχω καλή παράδοση θα γράψω άριστα, αντίστοιχα και στο πιάνο με κάποιο μαγικό τρόπο δεν χρειαζόμουν πολύ ώρα μελέτης. Επαναπαυόμουν ότι τελειοποιούσα τα κομμάτια σχετικά γρήγορα, αλλά στην πραγματικότητα το πιάνο και όλα τα όργανα θέλουν πολλές ώρες μελέτης για να παγιώσεις κάποια πράγματα και να εξελιχθείς.
Μέμη: Στερήθηκες πράγματα;
Ν. Φραγκογιαννάκη: Όχι γιατί πάντα έκανα πολλά πράγματα μαζί, τα οποία μάλιστα ζητούσα εγώ και δεν με καταπίεζε κάποιος να τα κάνω. Κι έτσι σιγά σιγά εξελίχθηκαν τα πράγματα.
Μέμη: Τι έχεις σπουδάσει;
Ν. Φραγκογιαννάκη: Διοίκηση Επιχειρήσεων στα ΤΕΙ Αιγάλεω. Τελείωσα, δούλεψα στο τμήμα marketing και στο Τμήμα Αγορών, μεγάλης πολυεθνικής και γενικότερα προσπαθούσα τη μουσική και το τραγούδι να το έχω σαν χόμπι. Είμαι ονειροπόλος άνθρωπος, αλλά από την άλλη και πολύ πρακτικός. Έχοντας έρθει σε επαφή με ανθρώπους του χώρου, κατάλαβα ότι για να προχωρήσεις στο τραγούδι πρέπει να υπάρχουν πολύ συγκεκριμένες συνθήκες, στην Ελλάδα τουλάχιστον.
Δεν ήθελα να φθαρεί όλο αυτό που είχα μέσα μου για τη μουσική, κάνοντας εκπτώσεις στα όνειρά μου ή στα θέλω μου. Έκανα κάποια live, ήμουν σε κάποιες μπάντες, αλλά επειδή είμαι τελειομανής σαν άνθρωπος και ήθελα άλλες συνθήκες είπα: ‘εντάξει θα κάνω αυτό που αγαπάω, χωρίς να φθαρώ και ό,τι γίνει’.
Για μένα αν αγγίξω έστω και μία ψυχή είμαι ευτυχισμένη. Κάπως έτσι ξεκίνησε το κανάλι μου στο youtube. Αφού, λοιπόν, είχα κάνει μαθήματα φωνητικής με τον Μιχάλη Κλεάνθη, την Λυδία Σέρβου, την Τζίνα Πούλου και τον Χρήστο Δάντη, κάθισα και σκέφτηκα ότι τη μουσική την έχεις μέσα σου και δεν μπορεί κανένας να σου υποδείξει πώς θα τη διαχειριστείς. Αυτή είναι η μαγεία της..
‘Έτσι αποφάσισα χωρίς κανένα άγχος, ξέροντας ακριβώς τι θέλω, να κάνω πράγματα κι όποιον αγγίξω. Και τελικά χωρίς καμία προσπάθεια, από θέμα διαφήμισης, έφτασε σήμερα το κανάλι μου να έχει πάνω από 50.000 views, παίρνω μηνύματα από όλο τον κόσμο και χαίρομαι σαν μικρό παιδί που έστω κάποιους ανθρώπους τους αγγίζει η μουσική μου!
Μέμη: Το πρώτο σου κομμάτι πώς ήρθε;
Ν. Φραγκογιαννάκη: Το πρώτο κομμάτι έχει μία ωραία ιστορία από πίσω, γιατί χάρη στο youtube, είχα την ευκαιρία να με προσεγγίσει ένα νέο και πολύ ταλαντούχο παιδί, ο Γιώργος Σεβδαλής, ο οποίος είναι από την Κρήτη και μου ζήτησε πολύ διστακτικά να μου γράψει ένα κομμάτι.
Εγώ δέχτηκα αμέσως γιατί είχα δει τη δουλειά του. Είχε πολύ άγχος από την αρχή γιατί ήθελε να μου δώσει ένα κομμάτι που θα μου ταίριαζε.. Είναι από αυτές τις γνωριμίες που ξαφνικά χωρίς να έχεις δει τον άλλο από κοντά, τον αγαπάς, θέλεις να είναι φίλος σου, αλλά δεν ξέρεις το γιατί.
Τελικά κάπως έτσι προέκυψε το κομμάτι που λέγεται «Ευθύνη», το οποίο μας έκανε τρομερή εντύπωση γιατί ενώ είναι ένας στίχος ο οποίος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ότι απευθύνεται σε κάποιον αγαπημένο ή αγαπημένη, αυτό το κομμάτι γράφτηκε αποκλειστικά και μόνο για μία δική μου προσωπική ιστορία που είχα με την απώλεια της μητέρας μου. Χωρίς να ξέρει κανείς την ιστορία που κρυβόταν από πίσω, έγινε η οπτικοποίηση αυτού του κομματιού, από έναν subscriber μου από το youtube και αφορούσε σε μια τέτοια ιστορία. Κι ήταν πολύ συγκινητικό. Νιώθω πολύ δέσιμο με τον Γιώργο για όλο αυτό που έχει προκύψει και πιστεύω πάρα πολύ σε εκείνον.
Δηλαδή αν δοθούν ευκαιρίες, γιατί είναι και θέμα συγκυριών, πραγματικά θα ακούσουμε πολλά πράγματα γι αυτό το παιδί. Και τον ευχαριστώ δημόσια που μου εμπιστεύτηκε αυτό το κομμάτι. Είναι φοβερό πώς ένας άνθρωπος, ο οποίος σε γνωρίζει από το διαδίκτυο, καταφέρνει να μπει μέσα στη ψυχή σου και να κάνει μουσική και λόγια αυτό που αισθάνεσαι. Αυτό πάντα θα με δένει μαζί του.
Μέμη: Τελικά Νάνσυ ο καλλιτέχνης γεννιέται;
Ν. Φραγκογιαννάκη: Ο καλλιτέχνης γεννιέται, η εξέλιξη του καλλιτέχνη είναι κάτι το οποίο δουλεύεται με τον καιρό. Όταν έχεις κάτι έμφυτο συνήθως επαναπαύεσαι. Δεν είναι τυχαίο ότι κάποιοι άνθρωποι, με έμφυτο ταλέντο, φτάνουν μέχρι κάποιο επίπεδο και κάποιοι άλλοι μετριότεροι προχωράνε.
Γεννιέσαι με αυτές τις συγκεκριμένες κλίσεις και είναι στο χέρι σου αν θα τις εξελίξεις ή όχι.
Μέμη: Πόσο εύκολο είναι να καβαλήσεις το καλάμι;
Ν. Φραγκογιαννάκη: Πάρα πολύ εύκολο, αλλά έχει να κάνει καθαρά και μόνο με την προσωπικότητά σου. Δεν θεωρώ ότι κάποιος ο οποίος ξέρει που πατάει και ποιος είναι, όση δόξα και να έχει θα παρασυρθεί.
Μέμη: Παίζει ρόλο η ηλικία;
Ν. Φραγκογιαννάκη: Θεωρώ πως ναι. Αλλά και τα βιώματα που έχεις σαν άνθρωπος.
Μέμη: Μέσω του διαδικτύου, είναι πολύ εύκολο να προωθήσεις πράγματα κι έτσι βλέπουμε ακόμα και παιδιά ανήλικα να γυρίζουν videoclip, να τραγουδούν. Πόσο εύκολο είναι αυτά τα παιδιά να διαχειριστούν κάτι τέτοιο;
Ν. Φραγκογιαννάκη: Σίγουρα είναι πιο δύσκολο για ένα παιδί ανήλικο. Αυτό λέω και σε φίλους μου που είναι γονείς, είναι πολύ δύσκολο σήμερα να διαχειριστείς παιδί που είναι στην εφηβεία. Θεωρώ ότι είναι τραγικές οι μέρες μας για τους εφήβους, πολύ επικίνδυνες. Έχουν απενοχοποιηθεί τα πάντα και ο γονιός δεν ξέρει πώς να το χειριστεί.
Θα σε παραπέμψω σε μία γελοιογραφία που θα προσπαθήσω να στη μεταφέρω. Απεικονίζει 4 – 5 εικόνες με τον γονέα και το παιδί.
Το 1930 λοιπόν ο γονιός έλεγε στο παιδί «θα σε δείρω», το 1940 το παιδί απλώνει το χέρι για να το δείρει ο γονιός, το 1950 του λέει «Θα τα πω όλα στον δάσκαλο σου» κι όσο έρχεται στο σήμερα αυτό αλλάζει μέχρι που μετά το 2000 απεικονίζει το παιδί να λέει στον γονέα «Μην με πειράξεις θα σε καταγγείλω».
Είναι τραγικό λοιπόν όλο αυτό που συμβαίνει και πιστεύω ότι χρειάζεται βαθιά συνεργασία γονέα και εκπαιδευτικού. Είναι ανεξέλεγκτο πλέον.
Μέμη: Είναι η καθημερινή φοβία των γονέων. Κι εμείς σαν σταθμός όταν θέλει κάποιος ανήλικος να έρθει σε εμάς, του ζητάμε απαραίτητα να έρθει με τον γονέα του.
Ν. Φραγκογιαννάκη: Και καλά κάνετε, γιατί σε αυτές τις ηλικίες είναι πολύ επικίνδυνο. Έχουμε γίνει ένα τεράστιο χωριό όλος ο κόσμος. Μπορείς να κλείσεις ραντεβού με κάποιον που δεν ξέρεις, ο οποίος δηλώνει ηλικία και τόπος διαμονής ψευδή, χωρίς να ξέρεις αν είναι πνευματικά και ψυχικά υγιής και σε μία ώρα να συναντιέσαι μαζί του. Όλο αυτό είναι πολύ επικίνδυνο.
Μέμη: Και δυστυχώς αυτό είναι το αρνητικό του διαδικτύου. Γιατί και στο χώρο της μουσικής μπορεί ο καθένας να βγάλει οτιδήποτε. Θεωρείς ότι ο ακροατής μπορεί να επιλέξει;
Ν. Φραγκογιαννάκη: Δύσκολη ερώτηση και θα σου πω γιατί. Παλιότερα έλεγα ότι ο κόσμος κατευθύνεται από αυτά που ακούει στο ραδιόφωνο, με τη γνωστή μέθοδο του “Κουρδιστού Πορτοκαλιού”. Τώρα με το διαδίκτυο και με όλα αυτά τα ερεθίσματα που έχει ο κόσμος δεν μπορώ να τον δικαιολογήσω ότι έχει υποστεί πλύση εγκεφάλου, τείνω να καταλήξω ότι λείπει η παιδεία.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι πήγα μία φορά στα μπουζούκια, γιατί έπρεπε να δω έναν δικό μου άνθρωπο. Μου έκανε εντύπωση ότι στο πρώτο μέρος που ήταν πολύ μελωδικό και όμορφο, απλά το ακούγανε. Με το που ξεκίνησε το δεύτερο πρόγραμμα με άλλον τραγουδιστή με πιο «ντιριντάχτα» κομμάτια, ήταν όλοι πάνω στα τραπέζια, αδειάζανε στις σαμπανιέρες ουίσκι. Δεν μου έκανε τόσο εντύπωση αυτό, γιατί πιστεύω ότι όλα χρειάζονται στη ζωή, αλλά ο τρόπος που τραγουδούσε ο τραγουδιστής. Ήταν τόσο “αλλού” που δεν καταλάβαινες το κομμάτι. Μπορεί να έλεγε ένα κομμάτι που το ξέραμε όλοι και μέχρι να μπει στο τελευταίο ρεφρέν δεν καταλαβαίναμε ποιο ήταν.
Ώρες ώρες με μπερδεύει το κριτήριο. Αλλά θεωρώ ότι πλέον, επειδή υπάρχει τόση πληροφόρηση μέσω διαδικτύου δεν έχουν πλέον δικαιολογία για να μην ψαχτούν περισσότερο. Δώστε την ευκαιρία και ακούστε τους όλους και μετά επιλέξτε τι θα ακούσετε. Ας πούμε για παράδειγμα είχατε καλεσμένο τον Απόστολο Καλτσά, τον οποίο εγώ δεν τον ήξερα, δεν έτυχε να τον γνωρίζω και ενθουσιάστηκα. Τι δικαιολογία έχω εγώ τώρα ώστε να μην τον ξανακούσω;
‘Έτυχε η συγκυρία μέσω του σταθμού σας, τον άκουσα, ενθουσιάστηκα και τον ξεχώρισα. Κάποια στιγμή θα υπάρξει κάποιος που θα σου συστήσει κάποιον. Πρόσεξε τον, άκουσε τον κι αν δεν σου αρέσει απέρριψε τον, αλλά δώστου την ευκαιρία να τον ακούσεις.
Μέμη: Ετσι κι εμείς σε προσέξαμε. Έτσι σε άκουσε ο κόσμος, έτσι σε αγαπήσανε και να δεις που όλα θα πάρουν το δρόμο τους, όχι από εμάς, γιατί εμείς ένα βοτσαλάκι είμαστε, αλλά ο κόσμος κάθεται και ακούει.
Ν. Φραγκογιαννάκη: Είμαι τόσο ευχαριστημένη με όλη αυτή τη συγκυρία, που πραγματικά έχω χορτάσει ήδη. Είναι φοβερό το πώς έγινε όλο αυτό. Είμαστε με την Λυδία Σέρβου, μία από τις δασκάλες μου και πίναμε καφέ και μου λέει “δεν νομίζεις ότι ήρθε η ώρα να βγάλεις ένα δικό σου τραγούδι;” Και ήταν ακριβώς την εποχή που με είχε πλησιάσει ο Σεβδαλής κι ετοιμάζαμε το κομμάτι.
Όλο αυτό με κινητοποίησε και μετά από προτροπή μίας φίλης άρχισα να ηχογραφώ τραγούδια που τα είχα χρόνια στα συρτάρια. Δεν υπήρχε περίπτωση αν δεν με παρακινούσε κάποιος να κάνω κάτι τέτοιο, γιατί νιώθω γυμνή όταν λέω κάτι δικό μου. Κι αφού έγινε όλο αυτό ξαφνικά έρχεσαι εσύ, ενώ ήμασταν “φίλες” στο facebook, χωρίς να έχουμε γνωριστεί ή να έχουμε μιλήσει και ξαφνικά τη στιγμή που είχα πάρει απόφαση να δημοσιοποιήσω το ‘Takemyhand’, μου στέλνεις μήνυμα και μου λες «Καλημέρα ό,τι χρειαστείς είμαστε εδώ».
Και λες πόσο τυχαία μπορεί να είναι όλα. Αλήθεια για πες μου πώς προέκυψε το μήνυμα σου;
Μέμη: Μου έκανε εντύπωση η θετική σου ενέργεια σε αυτά που γράφαμε στα post. Εγώ δεν ήξερα ότι είσαι τραγουδίστρια. Βρισκόμαστε λοιπόν με τη Λυδία, στο Ακροπόλ και ήταν δίπλα μας, στην παρέα μας, η Βαλάντω. Τις ακούω, λοιπόν, να συζητούν για μία Νάνσυ. Σκουντάω λοιπόν την Λυδία, και της λέω συγγνώμη για την Νάνσυ Φραγκογιαννάκη λέτε; Κι εκεί λοιπόν μαθαίνω για σένα και το επόμενο πρωί σου στέλνω το μήνυμα. Γιατί σε είχα προσέξει σαν άνθρωπο.
Ν. Φραγκογιαννάκη: Χαίρομαι που πρώτα σε τράβηξα σαν ενέργεια. Είναι πολύ πιο σημαντικό αυτό.
Μέμη: Πάμε να αλλάξουμε κλίμα. Υπάρχουν καλλιτέχνες που θα ήθελες να συνεργαστείς;
Ν. Φραγκογιαννάκη: Πω πω! δεν τολμάω καν να το σκεφτώ. Εκτιμώ πολύ την Μποφίλιου, την Ζουγανέλη και θεωρώ ότι και οι δύο τους κόντρα στην εποχή μας άνοιξαν δρόμο σε εμάς που θέλουμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό και νιώθω ευγνωμοσύνη απέναντι τους. Άνοιξαν τον δρόμο και μετά ήρθαν ο Μουζουράκης, η Κουρτίδου και όλη αυτή η γενιά.
Μέμη: Τι σου αρέσει να τραγουδάς ξένο ή ελληνικό στίχο; Τι είδους τραγούδια γενικότερα; Τι σε εκφράζει;
Ν. Φραγκογιαννάκη: Γενικότερα είμαι της μπαλάντας. Θεωρώ πιο ενδιαφέρουσα μία ερμηνεία που έχει να κάνει με πόνο, ίσως γιατί εγώ να μπορώ να την υποστηρίξω καλύτερα.
Μέμη: Μία μπαλάντα πρέπει να έχει πόνο δηλαδή;
Ν. Φραγκογιαννάκη: Όχι απαραίτητα, αλλά συνήθως εκφράζει κάποιες τέτοιου είδους καταστάσεις. Νομίζω στα πιο slow κομμάτια η αρχή είναι κάτι που σε έχει πονέσει και σ΄ έχει εμπνεύσει στο να το γράψεις. Η δική μου φωνή, επειδή έχω κάποια γυρίσματα συγκεκριμένα, τυχαίνει να ταιριάζει περισσότερο σε ξένα κομμάτια.
Μέμη: Εσύ όταν γράφεις, εκφράζεσαι καλύτερα μέσα από τον Ελληνικό στίχο;
Ν. Φραγκογιαννάκη: Θα σου ακουστεί τελείως χαζό αυτό που θα σου πω, αλλά είναι η πραγματικότητα. Επειδή όταν ερμηνεύω μία διασκευή είμαι πίσω από ένα ρόλο και ο άλλος δεν ξέρει αν το βιώνω αυτό ή όχι, όταν γράφω σε ξένο στίχο, νιώθω ότι ο άλλος θα δει μέσα μου, σε δεύτερη ανάγνωση κι αυτό με κάνει να νιώθω πιο άνετα.
Επίσης, είναι τόσο δυνατή η ελληνική γλώσσα και είναι δύσκολο να γράψεις κάτι όμορφο στιχουργικά και δυνατό. Οταν κάποιος μουσικός μου , μου ζήτησε να του μεταφράσω τα κομμάτια μου, για να καταλάβει τι λένε, τρελάθηκα όταν συνειδητοποίησα πόση δύναμη είχαν οι λέξεις! Στα αγγλικά, δεν φαίνεται τόσο πολύ. Ακόμα κι όταν ήμουν σπίτι και σας άκουγα και ο moderator έβαζε κάποιες εικόνες, ακόμα και τότε συγκινήθηκα με την οπτικοποίηση του: «Κράτα μου το χέρι». Με άγγιξε, δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο δυνατό ήταν αυτό.
Μέμη: Ακριβώς μπορείς να βάλεις το χέρι του πατέρα που κρατάει το παιδί, το χέρι της μάνας με το παιδί, το ζευγάρι, τους ηλικιωμένους, μπορείς να δώσεις όποια ερμηνεία θέλεις.
Ν. Φραγκογιαννάκη: Ακριβώς και όλος ο στίχος αυτού του τραγουδιού, αν τον πάρεις λέξη λέξη μπορεί να είναι για οποιαδήποτε συνθήκη φανταστείς εσύ.
Δεν θα ξεχάσω στα μαθήματα που κάναμε με την υπέροχη Λέτα Αμπατζή, που μας έκανε κινησιολογία και υποκριτική. Ήταν τρομερό όταν μας έβαζε σαν εργασία ένα κομμάτι. Χωριζόμασταν σε 6-7 ομάδες και ξαφνικά χωρίς να συνεννοηθούμε ξεπηδούσαν 7 διαφορετικές ερμηνείες ενός κομματιού. Γι αυτό και μου αρέσει πολύ να μου υπογραμμίζουν πρώτα ότι τους αρέσει η ερμηνεία μου κι ότι τους άγγιξα και σε δεύτερο επίπεδο η φωνή μου. Γιατί θεωρώ ότι κάθε κομμάτι πρέπει να καταφέρνει να σε αγγίζει, να σε συντροφεύει στην πιο ιδιαίτερη στιγμή σου που κανείς δεν θα ξέρει τι σημαίνει για σένα.
Μέμη: Θα ήθελες να συνεργαστείς με δισκογραφική ή όχι;
Ν. Φραγκογιαννάκη: Δεν το έχω στο μυαλό μου. Δυστυχώς βλέπω παιδιά σήμερα, 20-21 χρονών, τα οποία έχουν όνειρα για το τραγούδι και με λύπη μου διαπιστώνω ότι θα έκαναν τα πάντα γι αυτό και αυτό δεν είναι καλό πάντα. Άλλο είναι να διεκδικείς το όνειρό σου κι άλλο να κάνεις τα πάντα για να το πετύχεις. Έχει πολύ μεγάλη διαφορά.
Πρέπει να ξέρουν ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως τα παρουσιάζουν, όλα πολύ εύκολα, χωρίς εκπτώσεις στα θέλω σου, είναι λίγο καθοδηγούμενα κι ούτε γίνεσαι γνωστός από τη μία μέρα στην άλλη. Αυτό νομίζω που πρέπει να κάνει ο καθένας όταν ξεκινάει είναι να ρωτήσει τον εαυτό του: «Τι θέλεις να γίνεις διάσημος ή καλλιτέχνης;»
Εγώ ας πούμε δεν θέλω να γίνω διάσημη, δηλαδή αν θα μπορούσα να ήμουν ένα φάντασμα που θα με ξέρατε ως Φραγκογιαννάκη και θα με ακούγατε θα ήταν ιδανικό. Για να απαντήσω λοιπόν και στην ερώτησή σου, επειδή τα πράγματα είναι πολύ συγκεκριμένα δεν ξέρω αν θα έμπαινα σε όλο αυτό το παιχνίδι. Νομίζω ότι το μεγαλύτερο πράγμα που έχω καταφέρει είναι ότι συνεχίζω να είμαι ερωτευμένη με τη μουσική.
Μέμη: Αυτό το ήθελες από μικρή;
Ν. Φραγκογιαννάκη: Ναι από όταν ξεκίνησα φανταζόμουν τον εαυτό μου να τραγουδάει στην Απανεμιά, ας πούμε. Δεν με φανταζόμουν σε μία μεγάλη σκηνή, δεν το επεδίωκα. Έτσι μία καρεκλίτσα και να τραγουδάω ήθελα. Όταν ήρθα σε συναναστροφή με ανθρώπους του χώρου και κατάλαβα ότι πρέπει να έχεις 3-4 δεδομένα για να κάνεις κάτι, είπα όχι εγώ δεν θέλω να έχω αυτά τα 3-4 δεδομένα.
Δεν το πάλεψα, αφού ήξερα ότι δεν μπορώ να το κάνω ή ότι έπρεπε να υπάρχουν πολλά χρήματα ή δημόσιες σχέσεις. Οπότε, επειδή όπως σου είπα είμαι και πρακτικός άνθρωπος, λέω εντάξει αφού χρειάζεται όλο αυτό, που για μένα είναι θυσία ψυχής, συνεχίζω να κάνω αυτό που αγαπάω, να κάνω φωνητική τέχνη που έκανα για πολλά χρόνια και συνεχίζω ακόμα. Κι όπου πάει.
Μέμη: Τους δασκάλους σου από πού τους γνώρισες;
Ν. Φραγκογιαννάκη: Την Λυδία Σέρβου και την Τζίνα Πούλου από το FameStudio που φοιτούσα, πριν από αυτό τον Μιχάλη Κλεάνθη τον απολάμβανα στις μπουάτ κι επειδή εκεί είναι μικροί, ζεστοί χώροι και υπάρχουν οι διαπροσωπικές σχέσεις, γνωριστήκαμε κι αρχίσαμε να κάνουμε φωνητική. Και μετά ήταν η συγκυρία με τον Χρήστο Δάντη που δίδασκε στο Φακανά, εξαιρετικός άνθρωπος κι αυτός, πολύ σωστός στη δουλειά του, πολύ επικοινωνιακός.
Έκανα μαθήματα με όλους αυτούς και θα συνεχίσω να κάνω γιατί αυτό εξελίσσεται συνέχεια.
Μέμη: Τους είχες σαν πρότυπα αυτούς τους ανθρώπους;
Ν. Φραγκογιαννάκη: Πάντα όταν προσέγγιζα ένα δάσκαλο ήταν γιατί με είχε αγγίξει κάτι σε εκείνον. Αν εξαιρέσεις τον Χρήστο Δάντη, που δεν τον ήξερα προσωπικά, αλλά πήγα γιατί θαύμαζα την φωνή του, οι υπόλοιποι με τράβηξαν είτε από τα έργα τους, την μουσική τους, είτε από την προσωπικότητά τους.
Μέμη: Επειδή κι αυτοί είναι στο δικό σου προφίλ, σκέφτηκες ότι: “να μπορώ κι εγώ να τα καταφέρω χωρίς να κάνω εκπτώσεις;”
Ν. Φραγκογιαννάκη: Εγώ πάντα στη ζωή μου την επιτυχία την καθορίζω ανάλογα με τους στόχους που έχω βάλει εγώ. Το ότι αυτή η δουλειά έγινε με τον Τάσο Τζιβιτζή και τον Δημήτρη Κέκκα, που είναι φίλοι μου, και τους αγαπάω, που τους εκτιμώ αφάνταστα ως μουσικούς, το ότι συνεργάστηκα με τον Κώστα Σέγγη, που είναι ένας σπουδαίος μουσικός και συνθέτης, για μένα είναι το μεγαλύτερο πράγμα. Δηλαδή είναι επιτυχία από μόνο του. Μοιράστηκα στιγμές δημιουργίας με ανθρώπους που αγαπάω, που τους ξέρω και ξέρω ότι με αγαπάνε και αυτοί.
Και ίσως αυτό είναι και το μυστικό της “όποιας” επιτυχίας. Γιατί ο πυρήνας, το κουκούτσι είναι γεμάτο αγάπη, σεβασμό και εμπιστοσύνη.
Μέμη: Για πες μας λίγο για τους Last Cremains;
Ν. Φραγκογιαννάκη: Είναι ένα melodicmetalband, όπου έχει βασική τραγουδίστρια την Φραντζέσκα Ξαγοράρη.
Ζήτησα τη βοήθεια των βασικών κιθαριστων της μπάντας αυτής, γιατί μ’αρέσει το ότι παίζουν με ένα κέλτικο τρόπο, τουλάχιστον στα δικά μου τραγούδια και περνάμε πολύ όμορφα. Είναι η διέξοδος μας από την καθημερινότητα, κάνουμε πρόβες και ηχογραφούμε. Έχουμε αρκετά τραγούδια έτοιμα.
Μέμη: Θα βγάλεις δίσκο;
Ν. Φραγκογιαννάκη: Δεν ξέρω αν θα μπω σε αυτή τη διαδικασία επειδή τώρα υπάρχει η δυνατότητα με τα i-tunes, δεν ξέρω ακόμα τι θα κάνω.
Μέμη: Θα πήγαινες σε ένα talentshow;
Ν. Φραγκογιαννάκη: Σ ένα talentshow που είσαι εσώκλειστη δεν θα πήγαινα ποτέ. Στο ‘TheVoice’ ήμουν πολύ κοντά. Ένας φίλος μου, χωρίς να το ξέρω, έστειλε μία αίτηση στην οποία επικολλάς ένα κομμάτι σου, τη φωτογραφία σου και κάποια στοιχεία και είτε σε παίρνουν τηλέφωνο είτε όχι. Εμένα με πήραν τηλέφωνο, στην αρχή τα έχασα, γιατί δεν ήξερα τι είχε συμβεί κι επειδή στο εξωτερικό το παρακολουθούσα πολύ αυτό το show, μπήκα στη σκέψη για 10 δευτερόλεπτα να πάω, αλλά τελικά αυτός ο φόβος που έχω με την τόσο απότομη έκθεση, με απέτρεψε στο να συμμετάσχω.
Ενώ είμαι πολύ κοινωνική, θεωρώ ότι όλο αυτό δεν θα μπορούσα να το διαχειριστώ. Και πες ότι πήγαινα κι έβγαινα πρώτη μετά τι; Το είδος του τραγουδιού που ακολουθώ δεν ευδοκιμεί στην Ελλάδα εύκολα.
Μέμη: Eurovision;
Ν. Φραγκογιαννάκη: Πολλοί γνωστοί μου και από το youtube το φαντάζονται αυτό, αλλά δεν το έχω σκεφτεί ποτέ. Μου αρέσει πάρα πολύ σαν θεσμός. Αν υπήρχε τρόπος να πάρω μέρος, ναι θα μου άρεσε πάρα πολύ. Αν αναλάβω κάτι, δεν είμαι δειλή και θα το διεκπεραιώσω μέχρι το τέλος. Είμαι πολύ υπεύθυνη και μου φεύγουν και τα άγχη και όλα. Είμαι δειλή στο να το πάρω απόφαση, στο να το κινήσω εγώ.
Μέμη: Αν λοιπόν πήγαινες στην Eurovision, θα ένιωθες ένα επιπλέον βάρος εκπροσωπώντας την Ελλάδα;
Ν. Φραγκογιαννάκη: Θα ήταν, με την έννοια ότι αγαπάω πολύ την πατρίδα μου. Κατά τ’ άλλα και η Κάλλας να πήγαινε οι Έλληνες πάντα βρίσκουν κάτι με το οποίο θα ξινίσουν και αποδυναμώνουν την αποστολή πριν καν ξεκινήσει, αν και τα τελευταία χρόνια έχουμε λιγάκι εκπολιτιστεί και λέμε και ένα ”καλή επιτυχία”, δεν είμαστε τόσο κακοί πλέον. Πάντως ό,τι τραγούδι κι αν πάει ‘φουσκώνεις’ λίγο, εκείνη τη στιγμή είναι ωραία.
Μέμη: Ποιοι είναι οι στόχοι σου, τα όνειρα σου;
Ν. Φραγκογιαννάκη: Καλώς ή κακώς όλοι εσείς οι καλοί άνθρωποι που βρεθήκατε στη ζωή μου με έχετε βάλει σ΄ ένα τριπάκι να κάνω πιο στοχευμένα τα όνειρα μου.
Για την ώρα απολαμβάνω, όσο δεν μπορείς να φανταστείς, όλο αυτό που γίνεται. Θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ για να σας κερδίσω και με τα υπόλοιπα κομμάτια μου.
Μέμη: Έχεις σκεφτεί να τραγουδήσεις σε σκηνή;
Ν. Φραγκογιαννάκη: Θα μου άρεσε πολύ να τραγουδάω σε σκηνή.
Μέμη: Έχεις προγραμματίσει κάτι;
Ν. Φραγκογιαννάκη: Κάτι έχω στο μυαλό μου και ίσως κάτι να γίνει.
Μέμη: Θα μπορούσες να τραγουδήσεις άλλων στιχουργών ή μουσικών τραγούδια; Έρχονται αυτοί σε σένα ή τους ψάχνεις ;
Ν. Φραγκογιαννάκη: Με έχουν προσεγγίσει αρκετοί μέσω youtube και με τιμάει πολύ αυτό. Αρχικά προσπαθώ να τους βάλω λίγο στην ιδιοσυγκρασία μου για να καταλάβουν τι θα μπορούσα να πω κι εφόσον βρούμε μία κοινή τομή, προχωράμε.
Μέμη: Ποια είναι τα κριτήρια σου για να επιλέξεις κάποιον συνεργάτη σου;
Ν. Φραγκογιαννάκη: Να με εκφράζει ο στίχος και να είναι λίγο βαθυστόχαστος για να μπορέσω να το ερμηνεύσω.
Μέμη: Έχει διαφορά ο στίχος από το ποίημα;
Ν. Φραγκογιαννάκη: Είναι κάποιοι άνθρωποι όπως ο Ευαγγελάτος που δεν μπορείς να τον πεις στιχουργό, τον λες ποιητή. Είναι πολύ δύσκολη η Ελληνική γλώσσα. Και όταν κάποιος ταλαντούχος στιχουργός την χειριστεί σωστά τότε πλησιάζει την ποίηση.
Μέμη: Ο στίχος κάνει το τραγούδι ή η μουσική;
Ν. Φραγκογιαννάκη: Η μουσική είναι το μέσο που θα σε κάνει να προσέξεις κάτι αλλά ο στίχος είναι για μένα το τραγούδι. Και θα έπρεπε να εστιάζουμε πιο πολύ σε αυτόν.
Μέμη: Όταν πηγαίνεις και ακούς έναν τραγουδιστή ή τραγουδίστρια που θαυμάζεις και τον ακούς live, είναι τελείως διαφορετικά από το cd ή το δίσκο. Ή τον αποθεώνεις ή τον απομυθοποιείς.
Ν. Φραγκογιαννάκη: Συνήθως τον απομυθοποιείς.Θεωρώ ότι δεν πρέπει να ξέρεις σαν άνθρωπο τον καλλιτέχνη. Όλοι άνθρωποι είμαστε κι έχουμε αδυναμίες. Κάτι που έχω εγώ, μπορεί να ενοχλήσει εσένα και να μην θες να με ξανακούσεις.
Βέβαια αυτός που σε μαγνητίζει στη σκηνή, θεωρώ δύσκολο να είναι τελείως διαφορετικός στη ζωή του. Η θετική ενέργεια φαίνεται.
Μέμη: Οι «μεγάλοι καλλιτέχνες» είναι προσιτοί στον κόσμο;
Ν. Φραγκογιαννάκη: Θα έπρεπε να είναι. Δεν ξέρω στην πραγματικότητα πώς λειτουργούν, δεν έχω προσωπική εμπειρία.Έχω όμως μία ευαισθησία στην έπαρση, όπου κι αν υπάρχει θα την αντιληφθώ αμέσως. Αν μου βγάλεις έπαρση κάτι παθαίνω. Αν ο καλλιτέχνης δεν είναι ταπεινός, θεωρώ ότι έχει χάσει τη μισή μαγεία. Η ταπεινότητα είναι το παν. Γιατί πραγματικά μπροστά στην μουσική είμαστε ένα τίποτα..
Μέμη: Είπες και πριν ότι γράφεις μπαλάντες με πόνο πιο πολύ. Είναι πόνος για έρωτα, για χωρισμό;
Ν. Φραγκογιαννάκη: Για οτιδήποτε. Όταν γράφω είναι συνήθως βιωματικό το συναίσθημα όχι απαραίτητα αυτό που περιγράφεται στον στίχο.
Μέμη: Σ΄ ευχαριστούμε πάρα πολύ για την παρουσία σήμερα εδώ και για την live εκτέλεση που μας χάρισες. Σ’ ευχαριστούμε γι αυτό που είσαι και γι αυτό που εκπροσωπείς.
Καλή συνέχεια, καλοτάξιδο το τραγούδι σου, γιατί το αξίζεις πραγματικά. Αυτό που θέλεις να κάνεις στη ζωή σου, σου εύχομαι απλόχερα να το πετύχεις.
Ν. Φραγκογιαννάκη: Εγώ σας ευχαριστώ για όλη αυτή την ενέργεια, την αγάπη σας και πάνω απ’ όλα που μου κρατάτε συντροφιά κάθε απόγευμα. Γιατί για μένα το πιο σημαντικό είναι να έχεις υγεία και αγάπη γύρω σου.
