Τι και αν δεν τον περικύκλωναν ηγεμονικά συμβόλαια, πανάκριβα αυτοκίνητα, χορηγοί έτοιμοι να επενδύσουν πάνω του εξωφρενικά ποσά, όπως φυσιολογικά θα συνέβαινε εν έτει 2017, ο Χρήστος Αρδίζογλου είχε όλα εκείνα τα ποδοσφαιρικά στοιχεία που τον έκαναν superstar.
Θα μπορούσε εύκολα να χαρακτηριστεί ως ένας γνήσιος performer των γηπέδων.
Η απαράμιλλη τεχνική του κατάρτιση και η ικανότητά του στη ντρίπλα σε συνδυασμό με την ταχύτητά του, δε συμβάδιζαν με τα παραδοσιακά χαρακτηριστικά του Έλληνα ποδοσφαιριστή. Ο Χρήστος ήταν κάτι ξεχωριστό…
Δεν του είχε δοθεί άδικα εξάλλου της δεκαετία του 1970 ο χαρακτηρισμός πως “αν ο Johan Cruyff ήταν Έλληνας, τότε θα ονομαζόταν Χρήστος Αρδίζογλου” (λόγω του διασκελισμού και του απρόβλεπτου παιχνιδιού του).
Τα πρώτα του βήματα…
Ο Χρήστος Αρδίζογλου γεννήθηκε στις 13 Μαΐου 1953 στα Ιεροσόλυμα, όπου είχε βρεθεί η οικογένειά του μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Στα 5 του χρόνια εγκαθίσταται με την οικογένειά του στη Νέα Ιωνία, όπου και έκανε και τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα, με τη φανέλα της Δόξας Ν. Ιωνίας.
Στα 13 του δοκιμάστηκε στην αγαπημένη του ΑΕΚ, ωστόσο δε συνέχισε. Έγινε δεκτός, όμως, στα τμήματα υποδομών του Απόλλωνα Σμύρνης (τότε Απόλλων Αθηνών), όπου και ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία στα 18 του χρόνια. Έτσι, η τριετία 1971-1974 τον βρήκε να φορά τη φανέλα της Ελαφράς Ταξιαρχίας.
Στην παρθενική του επαγγελματική σεζόν πρόλαβε να σημειώσει 12 συμμετοχές, με την ομάδα του Απόλλωνα ωστόσο να μην καταφέρνει να διατηρηθεί στην Α΄ κατηγορία.
Ο Απόλλων τη σεζόν 1973-1974 επανέρχεται στα μεγάλα σαλόνια και ο Αρδίζογλου σημειώνει 31 συμμετοχές με 6 γκολ.
Φαίνεται πως το άστρο του αρχίζει σταδιακά να λάμπει…
Το κεφάλαιο ΑΕΚ…
Στα 21 του πλέον ο Χρήστος έχει προσεγγίσει τα βλέμματα των μεγάλων, οι οποίοι μάχονται για την υπογραφή του. Μάλιστα ο Παναθηναϊκός είχε φτάσει μια ανάσα από την απόκτησή του το καλοκαίρι του 1974, με τη μεταγραφή ωστόσο να χαλάει την ύστατη στιγμή εξαιτίας της πτώσης του δικτατορικού καθεστώτος.
Ο Λούκας Μπάρλος, εκπληρώνοντας τον προσωπικό διακαή του πόθο, ντύνει τον Αρδίζογλου στα κιτρινόμαυρα, με το ποσό της μεταγραφής να ανέρχεται στις 3.850.000 δραχμές.
Αποτέλεσε αναπόσπαστο στέλεχος της “χρυσής” ΑΕΚ της δεκαετίας του ’70 με την οποία κατέκτησε το double τη σεζόν 1977-1978, το πρωτάθλημα τη σεζόν 1978-1979 και το Κύπελλο το 1982-1983. Αξίζει να σημειωθεί πως στο Ευρωπαϊκό του ντεμπούτο βρήκε δίχτυα με αντίπαλο τη γαλλική Λανς στο εμφατικό 5-2 υπέρ της Ένωσης (1974-1975), ενώ κατείχε και πρωταγωνιστικό ρόλο στη μεγαλύτερη νίκη της ιστορίας της ΑΕΚ στο Κύπελλο Πρωταθλητριών με αντίπαλο την Πόρτο, με το σκορ να σταματά στο 6-1 (1978-1979).
Τα Χριστούγεννα του 1980 δέχθηκε πρόταση από τη σπουδαία Ίντερ, την οποία ωστόσο απέρριψε συνεχίζοντας να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην ομάδα της καρδιάς του.
Το τελευταίο του γκολ ως αρχηγός της Ένωσης το σημείωσε στις 30 Σεπτεμβρίου του 1984 στη νίκη της ΑΕΚ με αντίπαλο τον Ηρακλή (2-1 το σκορ).
Συνολικά με την ΑΕΚ μέτρησε 311 εμφανίσεις, εκ των οποίων οι 260 ήταν για το πρωτάθλημα, όπου και σημείωσε 50 τέρματα. Επιπλέον, αγωνίστηκε 13 φορές σε Ευρωπαϊκές Διοργανώσεις (6 εμφανίσεις στο Κύπελλο Πρωταθλητριών, 2 στο Κύπελλο Κυπελλούχων, 5 στο κύπελλο UEFA) σκοράροντας 2 τέρματα.
Το 1980 η δραστηριότητα του Χρήστου επεκτάθηκε και στον τομέα των ακαδημιών, με την ίδρυση της «Σχολής Ποδοσφαίρου Χρήστου Αρδίζογλου».
Η σχολή τάραξε τα νερά της δεκαετίας του ’80, καθώς όπως μαρτυρά και το ίδιο το όνομά της, δεν επρόκειτο απλώς για μια ακαδημία ποδοσφαίρου, όπου τα παιδιά μάθαιναν τους βασικούς κανόνες του ποδοσφαίρου.
Η πρωτοπορία της Σχολής έγκειται στο γεγονός ότι τα παιδιά, εκτός από τις βασικές αρχές του αθλήματος, διαμορφωνόντουσαν και σαν άνθρωποι, μάθαιναν για τις αξίες και τα ιδανικά που πρέπει να πρεσβεύουν στη ζωή τους.
Η «Σχολή Ποδοσφαίρου Χρήστου Αρδίζογλου» ήταν ένα δεύτερο σχολείο… Έδρα της Σχολής ήταν η Κηφισιά. Το 1984 η Σχολή μεταφέρθηκε στο Μαραθώνα με την επωνυμία «Σχολή Ποδοσφαίρου Αρδίζογλου – Καβαρνού» και λειτούργησε έως το 1990.
Τη σεζόν 1985-1986 επέστρεψε στον Απόλλωνα Σμύρνης, ενώ προς το τέλος της καριέρας του αγωνίστηκε επίσης σε Ατρόμητο και Α.Ο. Σύρου (στην ομάδα της Σύρου είχε και την ιδιότητα του προπονητή).
Εθνική Ελλάδος…
Το εθνόσημο ο Χρήστος το φόρεσε στο στήθος του 43 φορές πετυχαίνοντας 2 γκολ. Ήταν παρών στην πιο μεγάλη ως τότε στιγμή για το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα, όταν επικρατήσαμε της Σοβιετικής Ένωσης με 1-0 και πήραμε το εισιτήριο για την παρθενική μας φάση σε τελική φάση Euro.
Μάλιστα σε εκείνη την αναμέτρηση ο Χρήστος έδωσε την assist στον Τάκη Νικολούδη που σκόραρε για τη νίκη.
Στα γήπεδα της Ιταλίας ο Αρδίζογλου αγωνίστηκε στα 2 από τα 3 παιχνίδια κατορθώνοντας να συμπεριληφθεί στη 2η καλύτερη ενδεκάδα της διοργάνωσης (!).
Αναμνηστική φωτογραφία του Αρδίζογλου με τους αδερφούς Καβαρνούς και με παιδιά της Σχολής του. Στο κέντρο ο Χρήστος. (Δημ. Στάδιο Διονύσου, 2015)
Αξιοσημείωτα…
Ο προπονητής της Εθνικής Ιταλίας, Ένζο Μπεαρζότ, “ερωτευμένος” με το στυλ παιχνιδιού του Αρδίζογλου ανέφερε σε συνέντευξή του πως αξίζει κανείς να πληρώνει 2 εισιτήρια για να παρακολουθήσει τον Αρδίζογλου.
Πόσο σημαντικά είναι αυτά τα λόγια, αν αναλογιστεί κανείς πως προέρχονται από τον προπονητή μιας αρκετά πιο προηγμένης ποδοσφαιρικά χώρας συγκριτικά με το τότε ελληνικό επίπεδο.
Ο Στέφαν Κόβατς, προπονητής της Εθνικής Ομάδας της Ρουμανίας, ως απάντηση σε κάποια σχόλια που ακούγονταν για τον Αρδίζογλου σχετικά με την αποτελεσματικότητά του, απηύθυνε την εξής ερώτηση: “Ποιο αυτοκίνητο είναι πιο πιθανό να προκαλέσει ατύχημα, αυτό που τρέχει με 30 km/h ή αυτό που τρέχει με 200 km/h” ;
Ο Αλκέτας Παναγούλιας έχει δηλώσει για τον Αρδίζογλου το εξής: “Το μεγάλο αυτό ταλέντο δεν το βάζεις σε καλούπια συστημάτων, τον αφήνεις ελεύθερο να αυτοσχεδιάζει”.
Μοναδικό επίτευγμα έως και σήμερα αποτελεί η κλήση του Χρήστου Αρδίζογλου στη Μικτή Κόσμου, στην ελίτ δηλαδή του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, όπου ανεξήγητα στη θέση του συμμετείχε άλλος Έλληνας ποδοσφαιριστής…
Σήμερα…
Ο Χρήστος Αρδίζογλου, με κύρια χαρακτηριστικά του το έντονο ταπεραμέντο και την ισχυρή προσωπικότητα του, πάντα αντισυμβατικός και φιλαλήθης παραμένει κοντά στις δραστηριότητες των παλαιμάχων της ΑΕΚ.
Έχει επίσης την τύχη να είναι πατέρας 2 παιδιών (μία κόρη & έναν υιό). Ο Μάριος (Αρδίζογλου Junior), γεννηθείς το 1997, έχει ακολουθήσει και εκείνος το δρόμο του ποδοσφαίρου, αλλά από τη θέση του τερματοφύλακα (1,95 m. ύψος).
Κείμενο: Μάνος Κ. Καβαρνός
