Ο “Βασιλιάς των Blues”, όπως ήταν γνωστός ο B.B.King, πέθανε την Πέμπτη στο Λας Βέγκας, σε ηλικία 90 ετών. Τον θάνατό του επιβεβαίωσε ο δικηγόρος του, Μπρεντ Μπράϊσον.
Γεννήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου του 1925, από τον Albert και τη Nora Ella king, δύο αγρότες, στο Beclair, ένα χωριουδάκι στο Μισισιπή.
Τα τελευταία χρόνια έπασχε από διαβήτη και από προβλήματα στο γόνατο πράγμα που τον εμπόδιζε να παίζει καθιστός. Ομως ο B.B. King δήλωνε το 2007 στο Γαλλικό Πρακτορείο ότι η πιο σοβαρή του ασθένεια ονομάζεται “Θέλω κι’ άλλο” και υποσχόταν να παίζει “μέχρι θανάτου”.
Ο B.B. King ήταν ένας από τους τελευταίους εν ζωή θρύλους του μπλουζ, που υπηρέτησε επί 65 χρόνια από τα τέλη της δεκαετίας του ’40 και μέχρι τον θάνατό του, σε ηλικία 89 ετών, μαζί με την πιστή του Gibson, την Λουσίλ.
Το B.B. σήμαινε “Blues Boy”, το παιδί των μπλουζ, και το υιοθέτησε με την πρώτη γεύση της επιτυχίας την δεκαετία του ’40. Ξεκίνησε την καριέρα του παίζοντας σε κλαμπ και μπαράκια μέσα στα γκέτο της Αμερικής. Το 1956 μέτρησε 342 εμφανίσεις σε κλαμπ, ενώ για μισό περίπου αιώνα μετρούσε 200 με 300 εμφανίσεις τον χρόνο σε θέατρα, στάδια και κλαμπ.
Στην αυτοβιογραφία του η οποία ονομάζεται Blues All Around Me είχε πει πως στόχος του ήταν να μεταφέρει συναισθήματα μέσα από τους ήχους της κιθάρας του.
Η κιθάρα του ήταν η μεγάλη αγάπη της ζωής του. Μία απο τις θρυλικές ιστορίες του είχε συμβεί το 1950. Επαιζε μουσική σε ένα κλαμπάκι, όταν δύο άνδρες πιάστηκαν στα χέρια και κατά την διάρκεια του καυγά έριξαν μια λάμπα κηροζίνης και το κλαμπ πήρε φωτιά. Ο Β. Β. King βγήκε μεν τρέχοντας αλλά μόλις θυμήθηκε την κιθάρα του, μπήκε τρέχοντας στο κλαμπ και την έσωσε απο τις φλόγες. Οταν έμαθε ότι οι δύο άνδρες είχαν έρθει στα χέρια για μια γυναίκα που την έλεγαν Λουσίλ, ο Κινγκ αποφάσισε να δώσει στην κιθάρα του το ίδιο όνομα.
Κυριαρχώντας επί δεκαετίες στη σκηνή και στη δισκογραφία, με το μοναδικό του στυλ στην κιθάρα, είναι ίσως ο μπλούζμαν που επηρέασε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον το ροκ. Υπήρξε σημείο αναφοράς για τον Ερικ Κλάπτον, συμπορεύθηκε με τους Rolling Stones από το τέλος της δεκαετίας του ΄60, και στη συνέχεια με τους U2, μεταφέροντας σε όλες τις γενιές τα μπλουζ. “Εδώ και ενάμιση χρόνο “, έλεγε το 1969, “ξαφνικά άρχισαν να έρχονται σε μένα παιδιά λέγοντας ‘είσαι ο μεγαλύτερος μπλουζ κιθαρίστας στον κόσμο’ . Και είπα ‘ποιος σας το είπε’ και είπαν ‘ο Mike Bloomfild και ο Eric Clapton’. Σε αυτούς του νεαρούς οφείλω τη νέα μου δημοτικότητα”.
https://www.youtube.com/watch?v=POUWr92cuy8
Παντρεύτηκε δύο φορές χωρίς επιτυχία και ήταν επίσημα εργένης από το 1966 και μετά. Έκανε 15 παιδιά με 15 διαφορετικές γυναίκες, αλλά η Lucille – η κιθάρα του – ήταν πάντα στο πλευρό του.
Στις αρχές του ’40,όταν ήταν ακόμα 14 χρονών, η μητέρα του είχε πεθάνει κι ο πατέρας του είχε φύγει. Εκείνη τη χρονιά έβγαλε 7,54 δολλάρια από την καλλιέργεια βαμβακιού. Αυτό ήταν και το πρώτο του εισόδημα ως ανεξάρτητος πολίτης.
Το 1949 προσλαμβάνεται ως dj σε ραδιοφωνικό σταθμό, όπου και παίρνει το όνομα “Blues Boy (B.B.).
Εκείνη την εποχή τον ανακαλύπτει ο Ike Turner και το 1951 κάνει το πρώτο του χιτ , με το “Three O’Clock Blues”. Ο θρύλος είναι σε κίνηση: η τοπική επιτυχία έρχεται στη δεκαετία του ’50, ακολουθεί η εθνική επιτυχία με τραγούδια όπως “Sweet Sixteen”, ακολουθούν συμμετοχές σε φεστιβάλ, στο Νιούπορτ και Μοντερέι, όπου συναντάται με τον Jimmy Hendrix και τον Otis Redding και σύντομα έρχεται η διεθνής αναγνώριση.
Το στυλ του στην κιθάρα, λεπτό και εκφραστικό (ο ίδιος έλεγε ότι η τεχνική του στην κιθάρα βασίζεται στην έλλειψη επιδεξιότητας) , ο τρόπος του στο τραγούδι στον δρόμο των γκόσπελ, επηρέασε τους μεγαλύτερους. Τον Eric Clapton, τον George Harrison …
Ηταν πάντα έτοιμος να παραθέσει όλα τα ονόματα των μουσικών που τον επηρέασαν, με πρώτο από όλους τον T-Bone Walker. “Εκανα ό,τι μπορούσα για να πετύχω αυτόν ήχο. Πλησίασα, αλλά δεν το πέτυχα”, είχε δηλώσει στο περιοδικό Guitar Player, ενώ σε συνέντευξή του στον Guardian είχε πει: “Εάν ο T-Bone Walker ήταν γυναίκα, θα της είχα ζητήσει να με παντρευτεί”. Και συνέχιζε με τους Blind Lemon Jefferson και Lonnie Johnson, τους τζαζίστες Charlie Christian και Django Reinhardt…
Ο σεμνός αυτός άνθρωπος δεν ξέχασε ποτέ τις ρίζες του. Το βράδυ της δολοφονίας του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, τον Απρίλιο 1968, οργάνωσε μία συναυλία με τον Buddy Guy και τον Jimmi Hendrix, ενώ στη δεκαετία του ’70 έδωσε συναυλίες σε φυλακές και ίδρυσε το 1972 μαζί με έναν δικηγόρο ένωση για τους κρατούμενους.
Το 2006 τιμήθηκε με το “προεδρικό μετάλλιο της Ελευθερίας”, την υψηλότερη πολιτική διάκριση στις ΗΠΑ.
Παντρεύτηκε δύο φορές, χώρισε άλλες δύο. Απέκτησε δεκαπέντε παιδιά με διάφορες συντρόφους, τέσσερα από τα οποία πέθαναν πριν από εκείνον.
Στα 80 του ήταν πια πολυεκατομμυριούχος. Ηταν ιδιοκτήτης μίας έπαυλης στο Λας Βέγκας, μιας ντουλάπας γεμάτης tuxedoes και smoking και μίας αλυσσίδας νυχτερινών κέντρων με το όνομά του, μεταξύ των οποίων κι ένα δημοφιλέστατο στην 42η οδό στο Μανχάταν.
“B.Β., οποιοσδήποτε θα μπορούσε να παίξει χιλιάδες νότες και να μην μπορεί να εκφράσει αυτό που έλεγες εσύ με μία και μοναδική. RIP” , έγραψε στιο Twitter ο Lenny Kravitz.
Πηγή κειμένου: news.gr / kathimerini.gr
