ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
ΚΑΛΥΨΩ
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΟΛΛΙΑΚΟΥ
Έχουν περάσει αιώνες από τον απόπλου του Οδυσσέα, κι η Καλυψώ, πιστή στο όνοµά της, καλύπτει το νησί της µε την οµίχλη των πέπλων της, κρατώντας αθέατο τον κόσµο, αποµονώνοντας έτσι και τη Μελάνθη, την τελευταία δούλη που της έχει αποµείνει. Ώσπου µια µέρα φτάνει στο νησί ένας ξένος από τη σύγχρονη εποχή. Η άφιξή του θα γίνει αφορµή να ζωντανέψουν µνήµες από το παρελθόν, και να δοκιµαστεί η φιλοξενία αλλοτινών και τωρινών καιρών. Σιγά σιγά θ’ αρχίσει να βλέπει η Μελάνθη αυτά που δεν µπορεί να συγκαλύψει πια η Καλυψώ.
ΑΡΚΤΙΚΟΣ
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: ΙΩΑΝΝΑ ΝΤΟΥΜΠΡΟΥ
Μια γυναίκα και ένας άντρας, αγαπημένο ζευγάρι, αν και φαινομενικά αταίριαστο, αποφασίζουν στα εβδομήντα τους ένα ταξίδι με πυρηνικό παγοθραυστικό στον Αρκτικό Κύκλο. Η γυναίκα, κεντρική ηρωίδα και αφηγήτρια της ιστορίας, μας παίρνει μαζί της στο πλοίο και μας ξεναγεί στον κόσμο της — στην έρημο, στην Αγία Πετρούπολη, μέσα στο μυαλό ενός γορίλλα. Μας συστήνει το ιδιότυπο «μουσείο του εαυτού» της, όσα την έχουν διαμορφώσει με τρόπο που η απόλυτη αξία της ζωής να είναι για εκείνη η εξερεύνηση. Μαθήματα γεωγραφίας και μαγικές λέξεις, κανιβαλισμός και μπάμπουσκες, ένας ζωολογικός κήπος δίχως κάγκελα στους κινούμενους πάγους, η ερμηνεία των ονείρων υπό την επίδραση του φωτός του μεσονυκτίου, τα πάντα επιβεβαιώνουν για την ηρωίδα ότι το να υπάρχεις είναι ένα θαύμα. Όταν το παγοθραυστικό φτάνει στην κορυφή του κόσμου, η γυναίκα κάνει ένα λάθος που μπορεί να της στοιχίσει ακριβά. Υπάρχει άραγε κάτι που μπορεί να τη σώσει;
ΞΕΡΕΙ Η ΠΑΠΙΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΛΙΜΝΗ
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Χ. Α. ΧΩΜΕΝΙΔΗΣ
Να δροσίζεις όποιους ξαποσταίνουν στον ίσκιο σου. Να σε προτιµούν τα φτερωτά, για να φτιάχνουν τις φωλιές τους. Να απολαµβάνουν τους καρπούς σου τα σκιούρια και οι αλεπουδίτσες. Κυρίως δε, όταν σηκώνεται άνεµος, να φουσκώνουν οι φυλλωσιές σου σαν πανιά καραβιού κι ας σε κρατούν οι ρίζες σου στο ίδιο µέρος. Να κάνεις τον αέρα µουσική κι η µουσική σου να φτάνει εκεί που εσύ δε θα βρεθείς ποτέ. «Πάλι τραγουδάει το δέντρο…» να λένε.
ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΞΕΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
Η ΠΕΤΡΑ ΤΗΣ ΥΠΟΜΟΝΗΣ
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: ΑΤΙΚ ΡΑΧΙΜΙ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΒΑΣΩ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ & ΝΙΚΗ ΚΑΡΑΚΙΤΣΟΥ – DOUGE
ΒΡΑΒΕΙΟ CONCOURT 2008
Μια γυναίκα, στο Αφγανιστάν αλλά και αλλού, ίσως, παραµένει στο πλευρό του πληγωµένου άντρα της. Κατά βάθος οι δυο αυτοί άνθρωποι δε γνωρίζονται. Οι ώρες, οι µέρες περνούν, ο πόλεµος πλησιάζει απειλητικά, η γλώσσα της γυναίκας λύνεται και αρχίζει να αφηγείται µια ζωή γεµάτη ταπεινώσεις, µε την ελπίδα µιας πιθανής λύτρωσης. Σ’ αυτό το µοναδικό, αλληγορικό και υπέροχο βιβλίο, που τιµήθηκε µε το κορυφαίο γαλλικό βραβείο Γκονκούρ, µεταφράστηκε µε εξαιρετική απήχηση σε περισσότερες από 25 γλώσσες και έγινε, από τον ίδιο τον συγγραφέα, συγκλονιστική ταινία, ο Ατίκ Ραχίµι δίνει φωνή αλλά και πρόσωπο σε µια αξέχαστη γυναικεία µορφή και, µέσω αυτής, σε µια πλειάδα εκατοµµυρίων γυναικών που καταδικάζονται στη σιωπή.
Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: ΜΑΡΙΑΝΑ ΕΝΡΙΚΕΣ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ
Ο Χουάν, συντετριμμένος από τον, υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες, θάνατο της γυναίκας του, Ροσάριο, διασχίζει οδικώς την Αργεντινή με τον εξάχρονο γιο του, Γκασπάρ, εν μέσω της στρατιωτικής χούντας. Προορισμός τους το πατρικό της Ροσάριο. Εκεί καλούνται να αντιμετωπίσουν το Τάγμα, μια πανίσχυρη, μυστικιστική οργάνωση, που μέσα από αποτρόπαιες τελετουργίες αναζητά την αθανασία. Οι απαρχές του Τάγματος, του οποίου ηγούνται οι ισχυρές οικογένειες Μάδερς και Μπράντφορντ, ανάγονται αιώνες πίσω, όταν η γνώση του Σκότους έφτασε από την καρδιά της Αφρικής στην Αγγλία και από εκεί διαδόθηκε μέχρι την Αργεντινή. Ο Γκασπάρ καλείται να γίνει μέντιουμ και να υπηρετήσει τους σκοτεινούς σκοπούς του Τάγματος. Ο Χουάν τότε παίρνει την επικίνδυνη απόφαση να δραπετεύσει πάση θυσία από τον ζόφο και να κάνει τα πάντα για να προστατεύσει το παιδί του από αυτόν.
To Η δική μας πλευρά της νύχτας είναι ένα «επικό αριστούργημα τρόμου», ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα πέρα και πάνω από ειδολογικούς προσδιορισμούς, όπου ο υπερφυσικός τρόμος διασταυρώνεται με πολύ πραγματικούς φόβους, και είναι το βιβλίο που καθιερώνει τη Μαριάνα Ενρίκες ως μια σπουδαία Λατινοαμερικάνα συγγραφέα του καιρού μας.
Η Μαριάνα Ενρίκες γεννήθηκε το 1973 στο Μπουένος Άιρες. Σπούδασε δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο Λα Πλάτα και είναι βοηθός αρχισυντάκτη στο ένθετο για τις τέχνες και τα γράμματα της εφημερίδας PáginaΙ12. Η πρώτη της συλλογή διηγημάτων με τίτλο Οι κίνδυνοι του να καπνίζεις στο κρεβάτι (2009, Εκδόσεις Πατάκη 2023) μπήκε στις βραχείες λίστες των βραβείων Booker International, Kirkus, Ray Bradbury και του βραβείου λογοτεχνίας των Los Angeles Times. Η τέταρτή της συλλογή με τίτλο Όσα χάσαμε στις φλόγες (2016, Εκδόσεις Πατάκη, 2018) μεταφράστηκε σε περισσότερες από 25 γλώσσες και το 2017 απέσπασε το βραβείο Ciutat de Barcelona. Το Η δική μας πλευρά της νύχτας είναι το τέταρτο μυθιστόρημά της. Πρωτοκυκλοφόρησε στα ισπανικά το 2019 και έχει μέχρι τώρα μεταφραστεί σε περισσότερες από έξι γλώσσες. Για το ίδιο βιβλίο, η Ενρίκες τιμήθηκε με τα βραβεία Premio de la Crítica (2019), Premio Herralde de Novela (2019) και Kelvin 505 (2020).
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΔΟΚΙΜΙΑ
Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ
ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΟΥ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ [13 ΙΟΥΝΙΟΥ – 5 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1901]
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ-ΣΧΟΛΙΑ : ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ
Στη διάρκεια του πρώτου του ταξιδιού στην Ελλάδα, από τις 13 Ιουνίου µέχρι τις 5 Αυγούστου 1901, ο τριανταοχτάχρονος τότε Κ.Π. Καβάφης ξεκινάει να γράφει στα αγγλικά ένα «ηµερολόγιο συµβάντων». Σ’ αυτό το ενδιαφέρον και ελάχιστα γνωστό κείµενο καταλήγει, παρά την αρχική του πρόθεση, να καταγράφει εκτός από λεπτοµέρειες της καθηµερινότητάς του, που αφορούν ακόµη και τις µεταβολές της θερµοκρασίας, τις εντυπώσεις του από την Αθήνα της Belle Époque. Μέσα από τους περιπάτους του ποιητή στο αστικό κέντρο και στα τότε προάστια όπως το Φάληρο, ο Πειραιάς και η Κηφισιά, αποκαλύπτεται µια εικόνα της Αθήνας στην αρχή του εικοστού αιώνα µε την πλούσια κοινωνική ζωή στην οποία συµµετέχουν προσωπικότητες όπως ο Πολέµης, ο Ιακωβίδης και κυρίως ο Ξενόπουλος, που θα γνωρίσει τον Αλεξανδρινό ποιητή και θα παίξει κοµβικό ρόλο στην καθιέρωσή του στα νεοελληνικά γράµµατα.
Στην παρούσα έκδοση περιλαµβάνονται δύο κείµενα που έγραψε το 1891 ο Κ.Π. Καβάφης για τα µάρµαρα του Παρθενώνα, που εξακολουθούν να είναι επίκαιρα στις µέρες µας.
Η ΖΩΗ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ
ΓΙΑΤΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ ΟΛΟΥΣ;
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: T. M. SCANLON
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ
ΕΠΙΜΕΤΡΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ: ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΜΟΛΥΒΟΣ
To βιβλίο αυτό αποτελεί σηµαντική συµβολή, από την πλευρά της κανονιστικής πολιτικής θεωρίας, στη διαρκώς αυξανόµενη συζήτηση για την ισότητα και τις ποικίλες εκφάνσεις της, όπως είναι τα φαινόµενα ακραίας ένδειας, η συνεχής διεύρυνση του χάσµατος µεταξύ πλουσίων και φτωχών και οι αδικαιολόγητες διακρίσεις που στιγµατίζουν άτοµα και οµάδες.
Αν και συνήθως µας απασχολούν περισσότερο οι συνέπειες της ανισότητας παρά η ίδια, ο Τ. M. Scanlon εξηγεί για ποιους λόγους θα έπρεπε να θεωρούµε ηθικά επιλήψιµη την ανισότητα καθαυτή. Γιατί δηλαδή να µας ενδιαφέρει η διαφορά ανάµεσα στο τι έχουν δύο άτοµα, εάν αυτή η διαφορά δεν έχει συνέπειες για την υγεία τους, τις ευκαιρίες τους, την ευζωία τους; Αν το παραπάνω που έχει ο διπλανός µου δεν επηρεάζει την ποιότητα της δικής µου ζωής, γιατί να µε νοιάζει ότι έχει παραπάνω από εµένα; Γιατί δε µου αρκεί ότι εγώ ζω καλά, αλλά ασχολούµαι µε συγκρίσεις;
ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
ΕΙΡΗΝΗ, ΠΟΛΕΜΟΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΣΥΝΩΜΟΣΙΕΣ. ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΙ 1935-1945
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: ΤΑΣΟΣ ΣΑΚΕΛΛΑΡΟΠΟΥΛΟΣ
Η μελέτη αυτή, που στηρίζεται σε ανάλυση πληθώρας ιστορικών πηγών, δημοσιευμένων αλλά κυρίως αδημοσίευτων, καθώς και προφορικών συνεντεύξεων, εντάσσεται στο ευρύτερο ερευνητικό πλαίσιο που αφορά τον πολιτικό ρόλο και την παρεμβατικότητα του στρατού κατά τον 20ό αιώνα στην Ελλάδα.
Η περίοδος 1935-1945 αποτελεί σημείο καμπής, καθώς χαρακτηρίζεται από την ακύρωση των τελευταίων στοιχείων αλυτρωτικού πατριωτισμού εντός του ελληνικού στρατού. Η συντριβή του στρατού στη Μικρά Ασία το 1922 μετέτρεψε τον αλυτρωτισμό από πολεμικό κυβερνητικό σχέδιο σε πολιτικό βαυκαλισμό και η έλλειψη ενός μεγάλου πατριωτικού οράματος οδήγησε πολλούς, ιδιαίτερα νεαρούς, αξιωματικούς στην πολιτική τους αυτονόμηση, ακόμη και απέναντι στις παρατάξεις που έως τότε ήλεγχαν το σώμα των αξιωματικών. Η περίοδος αυτή επομένως εγκαινιάζει μια μορφή παρεμβατικότητας που ήθελε τον στρατό όχι φορέα στην υπηρεσία της πολιτικής, αλλά απρόσωπο κυρίαρχο και ιδιοκτήτη της πολιτικής λειτουργίας για δικό του λογαριασμό, μια τάση που διατηρήθηκε έως και την επιβολή της δικτατορίας του 1967.
Η έναρξη της αλλαγής αυτής, όπως και τα πρώτα της βήματα, μπορούν να τοποθετηθούν στη δεκαετία 1935-1945, όταν το σώμα των αξιωματικών υφίσταται βαθιές αλλαγές και στη συνέχεια όταν ο πόλεμος και οι ελληνικές πολιτικές συγκρούσεις της περιόδου ανατρέπουν τα δεδομένα του παρελθόντος, επιτρέποντας στο σώμα των αξιωματικών την επανασύνδεση με τον θρόνο αλλά και την πολιτική ριζοσπαστικοποίηση, καθώς επίσης και την εσωστρέφεια και την πολιτική αυταρέσκεια των νεαρών βασιλικών αξιωματικών.
ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΕΣ ΤΩΝ ΚΩΔΙΚΩΝ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΚΕΦΟΥ-ΜΑΔΙΑΝΟΥ
Τα τελευταία χρόνια σηµειώνεται στην ανθρωπολογία ένα αυξηµένο ενδια-φέρον για την ηθική το οποίο εκφράσθηκε µε µια σηµαντική µέριµνα για τη συγκρότηση ή την αναθεώρηση κωδίκων δεοντολογίας σε πολλές ανθρωπολογικές εταιρείες στον ευρω-αµερικανικό χώρο. Στο βιβλίο αυτό επιχειρείται µια κριτική ανασκόπηση των πολιτικών ηθικής της ανθρωπολογίας και της δυναµικής που έχει κατά καιρούς αναπτυχθεί στο εσωτερικό ορισµένων ανθρωπολογικών εταιρειών κατά τη διαµόρφωση των κωδίκων δεοντολογίας τους. Στη γενεαλογική αυτή πορεία, η συγγραφέας εστιάζει την ανάλυσή της σε ορισµένες καίριες στιγµές των µετασχηµατισµών της ηθικής ευθύνης των ανθρωπολόγων τις οποίες και ονοµάζει σταθµούς, γιατί αποτελούν κοµβικά σηµεία στην εξέλιξη των πολιτικών ηθικής και της ίδιας της ανθρωπολογικής έρευνας.
ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΟΜΠΣ ΣΤΟΝ ΦΟΥΚΟΥΓΙΑΜΑ
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: DAVID RUNCIMAN
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΠΕΤΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Η σχέση ανάμεσα σε κράτος και λαό είναι πάντα προβληματική. Κάποιοι τη θεωρούν μια σύμβαση που συνεπάγεται αξεπέραστα προβλήματα, τόσο εντός όσο και εκτός του πλαισίου ισχύος της. Τελικά ποιος εξουσιάζει ποιον;
Στο βιβλίο αυτό ο κορυφαίος Βρετανός πολιτικός επιστήμονας εξετάζει, μέσα από 12 έργα που σηματοδοτούν αντίστοιχους σταθμούς στην ιστορία των ιδεών από τον 17ο αιώνα ως τις μέρες μας, μια σειρά από φιλοσοφικές αντιλήψεις γύρω από τη σχέση ανάμεσα στους κυβερνώντες και στους κυβερνωμένους.
Στην αφετηρία βρίσκουμε τον Τόμας Χομπς, ο οποίος το 1651 στον Λεβιάθαν παρομοιάζει το κράτος με το ομώνυμο βιβλικό τέρας.
ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ
Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΝΑ ΔΙΑΦΩΝΕΙΣ
ΣΥΓΓΡΑΦΕIΣ: ED TRONICK & CLAUDIA M. GOLD
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΓΕΩΡΓΟΥΛΙΑ
Πολλές φορές πιστεύουμε ότι το καθοριστικό χαρακτηριστικό μιας υγιούς σχέσης είναι η τέλεια αρμονία. Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι εξαιρετικά πολύπλοκες, πολυσήμαντες και εν πολλοίς χαοτικές. Κι αυτό δεν είναι ένα αναγκαίο κακό, αντίθετα είναι εξαιρετικά κομβικό στοιχείο της κοινωνικής και της συναισθηματικής ανάπτυξης του ανθρώπου. Το κλασικό «πείραμα του ανέκφραστου προσώπου» του Εντ Τρόνικ αποτελεί εντυπωσιακό παράδειγμα του πώς τα μωρά επηρεάζονται βαθιά από τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά των γονέων τους. Το έργο του Τρόνικ, που έμελλε να ασκήσει μεγάλη επιρροή στους ερευνητές των σχέσεων, αποκαλύπτει ότι, παρόλο που η βαθιά αίσθηση του εαυτού μας, ως αποτέλεσμα μιας αναπτυξιακής διαδικασίας, είναι αυτή που μας καθιστά ξεχωριστούς, η επιβίωσή μας εξαρτάται από την επαφή με τους άλλους ανθρώπους.
H Τέχνη του να διαφωνείς μας δείχνει στην πράξη πώς η επεξεργασία των διασταυρούμενων μηνυμάτων και των άστοχων προθέσεων –που ακολουθούνται από την επανασύνδεση– είναι το μυστικό για καλύτερες σχέσεις και αποτελεί έναν πολύτιμο σύμμαχο στην προσπάθεια δημιουργίας ουσιαστικών, μακροχρόνιων σχέσεων εμπιστοσύνης σε δύσκολες περιόδους.
ΕΞΑΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ
ΠΟΙΗΤΙΚΗ, Τεύχος 33
ΑΝΟΙΞΗ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2024
ΠΟΙΗΣΗ
ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ: ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ
Μαζί με το καλοκαίρι έρχεται και το τεύχος 33 της Ποιητικής με πλούσια ύλη! Στις πρώτες σελίδες διαβάζουμε τα Λίγα οφειλόμενα λόγια του Μιχάλη Γκανά για τον Κ.Π. Καβάφη, ενώ ακολουθούν σημαντικές συνεισφορές ελληνικής αλλά και μεταφρασμένης ποίησης. Δημοσιεύουν ποιήματά τους οι: Όλγα Παπακώστα, Χάρης Ψαρράς, Ευριπίδης Γαραντούδης, Γιώργος Βέης, Κατερίνα Χατζοπούλου, Βασίλης Τσαλής, Τάκης Γραμμένος, Θεόδωρος Χιώτης, Χαρίλαος Νικολαΐδης, Σπύρος Καρέλας, Κωνσταντίνος Παπαχαράλαμπος, Γιώργος Ζησιμόπουλος, Αρεταίος Μπεζάνης, Χρήστος Τσιρώνης. Σε μετάφραση θα γνωρίσουμε ποίηση του William Butler Yeats (εισαγωγή-μτφρ. Γιώργος Βαρθαλίτης), της πολυβραβευμένης Βρετανής Carol Ann Duffy (μτφρ. Ευγενία Βάγια), της Eleni Sikelianos (μτφρ. Θεόδωρος Χιώτης), του σημαντικού Βέλγου François Jacqmin (εισαγωγή-μτφρ. Κατερίνα Χατζοπούλου), της Maggie Smith (μτφρ. Όλγα Παπακώστα), του ξεχωριστού Γερμανού εξπρεσιονιστή Ludwig Rubiner (εισαγωγή-μτφρ. Αγγελική Κορρέ) και του «μυστηριώδους» Code-davinci-002 (μτφρ. Χάρης Βλαβιανός). Στην ενότητα του δοκιμίου η Μάρθα Βαζάκα προσεγγίζει ερμηνευτικά το ποίημα της νομπελίστριας Louise Glück «Καθιστή μορφή», ενώ ο Ένο Αγκόλλι βρίσκει τα «σημεία επαφής» ανάμεσα στην αναλυτική φιλοσοφία και τη σύγχρονη ποίηση.
Κεντρική θέση κατέχει στο τεύχος το αφιέρωμα στον Μανόλη Αναγνωστάκη, το οποίο βασίζεται σε σπάνιο υλικό: δεκαεπτά αθησαύριστα ποιήματα του ποιητή και τρία ποιήματα του Μάνου Χατζιδάκι από το αρχείο του Μ.Α. Εξίσου ενδιαφέρον το αφιέρωμα στον Κ.Π. Καβάφη σε επιμέλεια Τάκη Καγιαλή, με συμμετοχές των: Φιόνας Αντωνελάκη, Χριστίνας Κώστογλου, Μελίνας Τζώρτζη, Ευριπίδη Γαραντούδη, Δήμητρας Ραζάκη, Σωκράτη Νιάρου, Αγγελικής Μούσιου. Κριτικές για πρόσφατα βιβλία γράφουν οι: Αλέξης Σ. Ζήρας, Μαρία Τοπάλη, Ευσταθία Δήμου, Γιώργος Βέης, Αναστασία Νάτσινα, Βαγγέλης Δημητριάδης. Το τεύχος κλείνει με τα «Et cetera», όπου ο Θεμιστοκλής Παναγιωτόπουλος, καθηγητής στον τομέα της Τεχνητής Νοημοσύνης, συνομιλεί με την Άννα Γρίβα για τη δυνητική επίδραση της AI στην ποίηση, ο Χάρης Βλαβιανός θέτει το καίριο ερώτημα: «Τεχνητή νοημοσύνη: σύμμαχος ή θανάσιμος εχθρός;», η Μαρία Τοπάλη ανιχνεύει τα «λάθος μηνύματα» συγκεκριμένων κριτικών προσεγγίσεων, η Όλγα Παπακώστα και ο Νίκος Αλιφέρης μνημονεύουν τους προσφάτως εκλιπόντες Μαρία Λαϊνά και Νίκο Λεβέντη αντιστοίχως.
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗΣ, ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΣ
αληthεια
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗΣ, ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ & ΤΕΧΝΗΣ
ΤΕΥΧΟΣ: 11-12
ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ: ΔΗΜΗΤΡΙΣ ΒΕΡΓΕΤΗΣ
Στη σχέση µας µε τα πράγµατα, όπως αυτή συγκροτείται διά της οδού της όρασης και διατάσσεται στις µορφές της αναπαράστασης, κάτι ξεγλιστρά, περνά, µεταδίδεται από επίπεδο σε επίπεδο, διαφεύγοντας πάντα σε κάποιον βαθµό – αυτό ακριβώς ονομάζεται βλέµµα -ΖΑΚ ΛΑΚΑΝ
Ο Λακάν πλέκει το εγκώµιο του Φρόυντ, που κατάφερε να γίνει «πειθήνιος στην υστερική». Θα ήθελα να µπορώ και εγώ να συγχαρώ τους ασκούντες σήµερα την ψυχανάλυση γιατί θα είχαν καταφέρει να γίνουν «πειθήνιοι στα τρανς άτοµα». Ισχύει όμως αυτό; – ΖΑΚ-ΑΛΑΙΝ ΜΙΛΛΕΡ
Ο Λακάν διευκρινίζει ότι «είναι αδύνατον να δώσουµε ένα νόηµα, εννοώ νόηµα αναλυτικό, στους όρους άρρεν και θήλυ»… Δεν παραλείπει ότι «το είναι του σώµατος, βέβαια, είναι έµφυλο», αλλά, όταν πρόκειται για την εµφυλοποίηση του οµιλ-όντος, θεωρεί ότι αυτό είναι δευτερεύον, γιατί η εµφυλοποίηση απορρέει καταρχήν από γεγονότα λόγου. – ΖΑΝ-ΚΛΩΝΤ ΜΑΛΒΑΛ
Ο Πανόφσκι αίρει το προνόµιο του λόγου, όχι για να διακηρύξει την αυτονοµία του σύµπαντος των πλαστικών µορφών, αλλά για να περιγράψει τη συνθετότητα των σχέσεών τους: διατοµή, ισοµορφισµός, µεταµόρφωση, µετάφραση, µεταγραφή· εν συντοµία όλη αυτή η βοστρύχωση του ορατού και του λεκτού που χαρακτηρίζει έναν πολιτισµό. – ΜΙΣΕΛ ΦΟΥΚΩ
Ακόµα και κάποιες από τις πλέον τεκµηριωτικές φωτογραφίες […] τις διαπερνά «η πνοή του ενδεχοµενικού» όπως εύστοχα είπε ο Αντρέ Μπρετόν. – ΕΜΜΑΝΟΥΕΛ ΑΛΛΟΑ
Θα µπορούσαµε να πούµε πως οι ευαίσθητες οθόνες του Αλαίν Φλεσέρ αποτελούν τον τόπο της συµβαντικής επιφάνισης του µη-υπάρχοντος. – ΒΙΚΗ ΣΚΟΥΜΠΗ
