Φίλες και φίλοι του Web Music radio όπως θα έχετε παρατηρήσει τις τελευταίες εβδομάδες διαφημίζουμε στο πρόγραμμα του σταθμού τη θεατρική παράσταση « Η Βρωμιά» του Robert Schneider και μάλιστα κάθε εβδομάδα δίνουμε 2 διπλές προσκλήσεις για την εν λόγω παράσταση.
Την Πέμπτη που μας πέρασε βρήκα επιτέλους το χρόνο να πάω να την δω από κοντά αλλά και να τιμήσω τον φίλο μου και πρωταγωνιστή της παράστασης τον Σπύρο Σιδέρη.
Αρκετός κόσμος τίμησε με την παρουσία του στο θέατρο «Αλκμήνη» την παράσταση παρόλο που ήταν καθημερινή και κρύα μέρα. Έχοντας διαβάσει την υπόθεση γνώριζα τι θα πάω να δω και περίμενα πως θα ήταν κάτι καλό (έτσι κι αλλιώς σαν σταθμός σας προτείνουμε πάντα ωραίες παραγωγές).
Η παράσταση είναι ένας μονόλογος που τον αποδίδει ως Σαντ ο Σπύρος Σιδέρης . Έχω να σας πω λοιπόν πως ξεπέρασε κάθε προσδοκία η παράσταση που είδα. Το κείμενο ήταν τόσο δυνατό που «σπάει κόκκαλα».
Ο Σπύρος Σιδέρης μας καθήλωσε με την ερμηνεία του , τόσο συγκλονιστικός θαρρείς και ήταν ο πραγματικός Σαντ και όχι ο Σπύρος ο ηθοποιός.
Μάτια βουρκωμένα, μάτια χαμογελαστά (ελάχιστες στιγμές) εικόνες από την καθημερινότητα που όλοι μας τις βλέπουμε μα πολλές φορές κάνουμε πως δεν τις βλέπουμε.
Η ζωή ενός μετανάστη από κάθε γωνία της ζωής του … χαμένη οικογένεια , δουλειά , αξιοπρέπεια , αγάπη , μίσος και άλλα πολλά. Ένας μετανάστης που θα μπορούσε να ήσουν εσύ στη θέση του.
Και μέσα στο «γκρίζο» σκηνικό έβλεπες πολλά κόκκινα τριαντάφυλλα … κόντρα στη μαυρίλα της ζωής του Σαντ … κόκκινα σαν την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή… για ένα καλύτερο αύριο.
Βγαίνοντας από το θέατρο ήθελα να μοιραστώ αυτό που είδα και για να δω αν αισθάνθηκε και η παρέα μου το ίδιο . Είχα την τιμή να δω την παράσταση με την μουσικό και συγγραφέα Κασσάνδρα Φουντουλάκη και βλέποντας από την κουβέντα μαζί της ότι και αυτή ήταν συγκλονισμένη από την παράσταση της ζήτησα να γράψει δύο λόγια για το έργο και να τα μοιραστεί μαζί σας .
Το έκανε με μεγάλη χαρά διαβάστε παρακάτω :
Κασσάνδρα Φουντουλάκη (συγγραφέας/ μουσικός) :
Πέμπτη βράδυ, με παρέα και έχοντας διαβάσει από πριν για το έργο του αυστριακού Robert Schneider ”H Βρωμιά”, περάσαμε την είσοδο του θεάτρου Αλκμήνη.
Γράφτηκε το 1991,όταν στη χώρα του οι ρατσιστικές επιθέσεις κατά μεταναστών ,ήταν σε έξαρση .Έχει ανέβει αρκετές φορές στην Αθήνα μέσα σε μια 20ετια.
Ο Σάντ συστήνεται .”Είμαι ένα σκατό. Βρωμάω. Πλένω τα χέρια μου αλλά βρωμάω … Δεν θέλουμε να σας λερώσουμε, αλλά οι λευκοί σας δρόμοι, όσο πάει σκουραίνουν.
Ευνουχίστε μας.” Αισθάνομαι να καίει το κεφάλι μου. Ο Σάντ ήταν φοιτητής φιλοσοφίας .Έχει μελετήσει τον Heidegger, τον ρατσιστή φιλοναζί φιλόσοφο.
Δηλώνει ότι είναι μορφωμένος ,θαυμαστής της δυτικής φιλοσοφίας, της γλώσσας μας…. κι ας πουλάει κόκκινα τριαντάφυλλα για να επιβιώσει ….
Λιποτάκτησε για λόγους ιδεολογικούς, φιλειρηνικούς, για να μην συμμετέχει στον πόλεμο του Κόλπου.
Δεν ήξερε ότι εδώ θα δεχθεί πόλεμο …δεν ήξερε ότι θα τον σκότωνουν οι βρισιές μας,οι χειρονομίες μας…
Με λούζει κρύος ιδρώτας.
Η σκηνή είναι το δωμάτιό του. Γεμάτο κόκκινα τριαντάφυλλα. Συμβολίζει την ασφυκτική πραγματικότητα στην οποία εξαναγκάστηκε να ζει, να βρίζει, να ειρωνεύεται, να νοσταλγεί, να πονάει, να κλαίει, να θυμάται .”ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ”…….
Είναι ”περιθώριο”; Είναι αξιοπρεπής. Είναι σαν κι εμάς. Θυμάμαι κι εγώ την ιστορία όπως την διδάχτηκα.
Αλλά και όπως την ανακάλυψα. Μετανάστες, πρόσφυγες και οι Έλληνες. Και τότε και τώρα.
10 εκατομμύρια από εμάς σκόρπιοι σε όλο τον κόσμο…
Η εξαιρετική μουσική πάνω στις λέξεις του ηχεί σαν φόβος,ελευθερία ,αλήθεια ,δικαιώματα. Ανθρώπινες στιγμές, παιδικές στιγμές, οικογενειακές στιγμές, καθημερινές, δικές του και δικές μας.
ΟΜΟΙΕΣ. Ντρέπομαι να δω τους θεατές δίπλα μου. Ντρέπομαι να συγχαρώ την ενσάρκωση του Σαντ στο πρόσωπο του θαυμάσιου ηθοποιού Σπύρου Σιδέρη. Ντρέπομαι στην έξοδο.
Δε θέλω να συναντήσω τα μάτια κανενός.
Μόνο να φύγω …να κρυφτώ; να σκεφτώ ή να φύγω και να μην αφήσω την ”βρωμιά ”του ρατσισμού να με ”βρωμίσει”; Άραγε σκεφτήκαμε ποτέ ότι ένας Σαντ έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου μας θα άξιζε ένα βλέμμα μας κατευθείαν στα μάτια του; Μας αγαπάει πολύ, δηλώνει κι ας μην τον αγαπήσαμε όσο άξιζε…
Υ.Γ. θα ήθελα να προσθέσουμε ότι και η μουσική είναι υπέροχη και ατμοσφαιρική και όπως καταλάβατε και εγώ αλλά και η Κασσάνδρα σας προτρέπουμε να δείτε την παράσταση και να μην την χάσετε Είναι μάθημα ζωης.
Ρεπορτάζ : Απόστολος Πιπίνης & Κασσάνδρα Φουντουλάκη
Η Βρωμιά
Η Βρωμιά
Η Βρωμιά
Η Βρωμιά
Η Βρωμιά
