Στο νέο στέκι της Αθήνας, τη μουσική σκηνή Σφίγγα, βρέθηκε ο Βασίλης Σκουλάς, το Σάββατο 26 Νοεμβρίου για μία, δυστυχώς, μοναδική εμφάνιση.
Ο αγαπημένος λυράρης και ερμηνευτής, στην κορυφαία στιγμή της πολύχρονης πορείας του, παρουσίασε τραγούδια από όλο το φάσμα της παραδοσιακής και έντεχνης δισκογραφίας του.
Ο κόσμος από κάτω τραγούδαγε δυνατά από την πρώτη στιγμή και φανερά “καταπιεσμένος” που δεν μπορούσε να χορέψει, παρόλο που ο Βασίλης Σκουλάς τους παρότρυνε, αν και κάποιοι βρήκαν χώρο και το έκαναν, συμμετείχε ενεργά σε όλο το live.
Ο Βασίλης Σκουλάς, απλός, λιτός, αυθεντικός κρητικός, με ήθος και αδιαμφισβήτητο ταλέντο, ερμήνευσε αγαπημένες μαντινάδες και λατρεμένα ριζίτικα, αλλά και τραγούδια από συνεργασίες του με κορυφαίους δημιουργούς, καταθέτοντας ξεχωριστές ερμηνείες.
Η λύρα στα χέρια του Βασίλη Σκουλά, αυτό το θεριό με χορδές, όπως έλεγε ο Καζαντζάκης, γίνεται δρόμος που πάνω του περπάτησαν και περπατούν μελωδίες και ήχοι που θαρρείς πως ξεχύνονται από τις κορυφές των κρητικών βουνών, άνεμοι που κυκλώνουν ψυχές μερακλίδικες, βήματα πάνω σε απάτητο χιόνι.
Η ρίζα της φωνής του ποτισμένη με αρχέγονες πληροφορίες, ξυπνά κοιτάσματα ψυχής, γίνεται ένα με τη πέτρα, με το νερό, με την αύρα του Κρητικού Πελάγους.
“Σαν το σύννεφο φεύγω πετάω // έχω φίλο τον Ήλιο Θεό
με του αγέρα το νέκταρ μεθάω // αγκαλιάζω και γη κι ουρανό.
Και χωρίς τα φτερά δε φοβάμαι // το γαλάζιο ζεστή αγκαλιά
στα ψηλά τα βουνά να κοιμάμαι // στο Αιγαίο να δίνω φιλιά.”
Κείμενο: Μέμη / ΔΤ
Φωτογραφίες, videos: Κώστας Χαλκίδης










