Ξεκινώντας το σχολείο και φέτος, σκέφτομαι…… αν και πάλι θα πρέπει να δικαιολογώ την σκληρή καθημερινότητα μου, στους γύρω μου, αλλά κυρίως στον εαυτό μου.
Κι όμως μία μέρα στο σχολείο, μπορεί να είναι σκληρή για κάποιους από εμάς και φυσικά δεν εννοώ τα μαθήματα ή το διάβασμα. Ίσως αυτά να είναι τα μόνα που κάνουν απέλπιδες προσπάθειες για να την ομορφύνουν ή έστω να της δώσουν ένα ενδιαφέρον, έναν λόγο ύπαρξης. Ξεκίνησα λίγο απότομα να σας διηγούμαι την ιστορία μου και για κάποιους που δεν με γνωρίζουν, ίσως αναρωτιούνται ή και δυσανασχετούν με την “γκρίνια” μου, πριν καλά καλά ξεκινήσει το σχολείο.
Είμαι η Μ. και θα σας μιλήσω, ή μάλλον στον εαυτό μου και πάλι θα τα πω, για το πώς περνάω τις μέρες μου στο σχολείο. Ίσως να σας θυμίσουν κάτι, ίσως να σας κρατήσουν το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος της ιστορίας, ίσως και πάλι να σας είναι αδιάφορα. Θα με ρωτήσετε γιατί τα γράφω…… σας το είπα παραπάνω.. για να τα ακούσει ο εαυτός μου περισσότερο ή και για να μου φύγει κι ένα “βάρος”… αν καταφέρει και “ξεκολλήσει” από μέσα μου.
Αυτές οι μέρες του καλοκαιριού πόσο γρήγορα περνάνε, πόσο σύντομος ήταν ο “δρόμος” από το – Καλό Καλοκαίρι _ μέχρι το – Καλό Φθινόπωρο_ … πέντε μπάνια δρόμος…… ή τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε! Έφτασε κι αυτή η μέρα του Σεπτέμβρη, όπου όπως κάθε χρόνο γίνεται ο αγιασμός.. όχι των υδάτων…. αλλά των μαθητών και των δασκάλων. Και θα ήθελα να μάθω……. καλά εμείς οι μαθητές, σημασία δεν δίνουμε στον κακομοίρη τον παπά, που “παλεύει” να ακουστεί, μέσα στο μουρμουρητό, αλλά τόση προσευχή που κάνει και τόσες ευχές που διαβάζει, είναι τόσο δύσκολο να “μπουν” στο κεφάλι μας και να μας κάνουν να σκεφτούμε, έστω για λίγο το καλό του διπλανού μας.
Το λέω αυτό, γιατί είμαστε κι εμείς η μειονότητα των μαθητών, που για εννέα μήνες από εδώ και πέρα, θα πρέπει να υποστούμε τα χάχανα και την κοροϊδία, τουλάχιστον, των συμμαθητών μας. Ναι ανήκω σε αυτά τα παιδιά, ή μάλλον σε αυτούς τους έφηβους, όπου η διαφορετικότητα μου είναι ότι είμαι ντροπαλή, ή μάλλον δεν μοιάζω με τις άλλες συνομίληκες μου. Δεν μου αρέσει, ή μάλλον δεν νιώθω ασφάλεια ακόμα να κυκλοφορώ τη νύχτα με φίλες σε καφετέριες και μπαράκια, ή δεν μου αρέσει να συμμέτεχω σε διάφορες “κλίκες” του σχολείου, προτιμώντας _τι banal που είμαι_ την αθώα παρέα με συμμαθητές, όπου χαζολογάμε με τους κακόμοιρους τους καθηγητές μας, ή ανταλλάσουμε απόψεις για τα μαθήματα και διάφορα άλλα τέτοια “πεζά” πράγματα. Φαίνεται ότι είμαι “ξεχωριστή” γιατί θεωρώ ότι δεν με ενδιαφέρει η εμφάνιση και το πώς μιλάει ή συμπεριφέρεται ένας συμμαθητής μου και γενικώς δεν με αφορά τι κάνουν οι υπόλοιποι.
Μέγα λάθος!
Το να μην ανήκεις σε “παρεάκια” και το να μην παίρνεις θέση απέναντι στις μαθητικές κόντρες, είναι σημάδι αδυναμίας. Και φυσικά εκμετάλλευσης…. Επιπλέον το όνομα μου είναι περίεργο… και διευκολύνει τους αστείους παραλληλισμούς με διάφορες πόλεις και ζώα. Αφήστε που είμαι και “στούμπος”!
Άντε τώρα να γλυτώσεις…..
Ραβασάκια με κοροίδευτικά στιχάκια στο θρανίο μου, για το όνομα μου ή την εμφάνιση μου…. ανάλογα με το πως θα ξυπνήσουν κάθε μέρα…. “Κατά λάθος” σπρωξίματα στα διαλείμματα και χαχανίσματα με αυτό το δάχτυλο να με κρυφοδείχνει… Κι εγώ….. χαζή…. Το κεφάλι κάτω και προσπερνάω… για να μην τσακωθώ….. γιατί δεν τσακώνομαι…. ή τώρα που το σκέφτομαι μήπως τελικά τσακώνομαι, αλλά δεν το τολμώ; Ξέρω κι εγώ! Αν ήξερα, θα έκανα πιστεύω, και το σωστό! Αυτό που κάνω να κρύβομαι πίσω από την κολώνα του σχολείου, προσποιούμενη ότι διαβάζω ένα βιβλίο και θέλοντας να πιστέψω ότι αφού δεν τους κοιτάζω, δεν θα με δουν….
Χααα! Θά ‘θελα!
Χειρότερα είναι…. γιατί, στην τελική, εγώ είμαι αυτή που δεν τους βλέπω που έρχονται και τρομάζω περισσότερο όταν “καταλάθος” με ρίχνουν στο πάτωμα. Περιμένω πως και πως να πάω σπίτι, να κλειστώ στο δωμάτιο μου, μόνη μου, δυναμώνοντας τη μουσική, κλειδώνοντας την πόρτα και ζώντας στον ιδανικά πλασμένο κόσμο μου.
Οι γονείς μου, έχουν καταλάβει ότι κάτι δεν πάει καλά….. σταμάτησα να χαμογελάω! Σταμάτησα να έχω όρεξη να διαβάσω! Σταμάτησα να θέλω να πάω σχολείο! Σταμάτησα να θέλω να ζω!
Χμμμμ!!! Καταλάβατε……:
Γιατί εγώ έχω καταλάβει εδώ κι αρκετό καιρό! Το έχω σκεφτεί αρκετές φορές!
Αφού δεν μπορώ να σταματήσω να πηγαίνω σχολείο……. δεν θέλω να ζω…!!
Δεν θέλω να ζω αυτό που ζω….. δεν θέλω να ζω.!! Αλλά ξέρετε και το άλλο……
Αγαπάω τη Ζωή!
Αγαπάω να τρώω παγωτό, αγαπάω τους περιπάτους στο πάρκο της πόλης μου, αγαπάω να πηγαίνω σινεμά και να βλέπω ταινίες, αγαπάω να κάνω βουτιές στη θάλασσα, αγαπάω να τρώω πατάτες τηγανιτές, αγαπάω το να ξυπνάω το πρωί και να ακούω τα σπουργίτια στα δέντρα, αγαπάω να τρώω καρπούζι και να τρέχουν τα ζουμιά από το στόμα μου, αγαπάω να πηγαίνω να ψωνίζω ρούχα, αγαπάω να πίνω coca cola, αγαπάω να ταξιδεύω με αεροπλάνο και με πλοίο, αγαπάω το γέλιο των γονιών μου, αγαπάω την αγκαλιά των γονιών μου, αγαπάω το φιλί των γονιών μου, αγαπάω την αγάπη που μου δείχνουν!
Ίσως κάποτε μάθω να αγαπάω κι εμένα!
Μ.Τ.
