Λένε ότι το χειροκρότημα είναι το μέσο, για να δείξει ένας θεατής, αν απολαμβάνει αυτό που παρακολουθεί!!
Όταν όμως αυτό το χειροκρότημα, είναι τόσο εκκωφαντικό, πώς αντιδρά και πώς νιώθει ο καλλιτέχνης στη σκηνή?
Την Τρίτη 2 Σεπτεμβρίου, η Νατάσσα Μποφίλιου αποθεώθηκε τόσο πολύ από τον κόσμο στη συναυλία της στην Τεχνόπολις, που ξεσπάσε σε λυγμούς επί σκηνής.
Ο κόσμος έχει υποκλιθεί εδώ και καιρό στο ταλέντο της και σε κάθε συναυλία της κατακλύζει τον εκάστοτε χώρο.
Αυτή η ένθερμη στήριξη του κόσμου και το γεγονός ότι στη συναυλία της στην Τεχνόπολις, ο κόσμος τραγουδούσε μαζί της τόσο δυνατά, που σχεδόν η ίδια δεν ακουγόταν, έκανε την Νατάσσα Μποφίλιου να συγκινηθεί τόσο που ξέσπασε σε κλάματα επί σκηνής.
Στις 5 Σεπτεμβρίου η Νατάσσα ανέρτησε στο προσωπικό της προφίλ το εξής σχόλιο για αυτές τις δύο εμφανίσεις της στην Τεχνόπολις:
“Αυτό που μας χαρίσατε αυτές τις δύο βραδιές δεν περιγράφεται με λόγια. Η αγάπη σας, η ασπίδα μας κι ο λόγος να προχωράμε παρακάτω. Σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου για όλο αυτό το θαύμα. Βαθιά υπόκλιση!”
Νατάσσα
Δείτε εδώ την ιδιαίτερα συγκινητική ερμηνεία της, την ώρα που τραγουδούσε το “Μέτρημα”
Το μέτρημα
Στίχοι: Ευαγγελάτος Γεράσιμος
Μουσική: Καραμουρατίδης Θέμης
Πρώτη εκτέλεση: Νατάσα Μποφίλιου
Τους ανθρώπους της ζωής μου
κάθισα να τους μετρήσω
τους παρόντες, τους απόντες
κάνα δυο περαστικούς.
Όσους ήρθαν για να μείνουν
όσους έφυγαν πριν γίνουν,
τους κοινόχρηστους, τους ξένους,
τους πολύ προσωπικούς.
Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι
ή μου βγαίνουνε πολλοί
κι είναι η μοναξιά που επείγει
ό, τι με μελαγχολεί.
Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι
ή μου βγαίνουνε πολλοί
σ’ ένα μέτρημα που ανοίγει
την παλιά μου την πληγή.
Τους ανθρώπους της ζωής μου
θα ’ θελα να τους κρατήσω…
Τα αγρίμια, τους αγγέλους
και τους πιο κανονικούς.
Όσους άφησαν σημάδι
όσους πήρε το σκοτάδι,
τους εκείνους, τους τυχαίους
τους πολύ προσωπικούς.
Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι
ή μου βγαίνουνε πολλοί
κι είναι η μοναξιά που επείγει
ό, τι με μελαγχολεί.
Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι
ή μου βγαίνουνε πολλοί
σ’ ένα μέτρημα που ανοίγει
την παλιά μου την πληγή.
Άνθρωποι μόνοι που άφησαν σκόνη
φιλίες και αγάπες που πήραν οι δρόμοι
κλεμμένοι, κρυμμένοι, κρυφά δανεισμένοι
τυχαίοι, γενναίοι, δειλοί, φοβισμένοι
δικοί μου και ξένοι, λαμπροί και θλιμμένοι
σε σχέσεις, σε σπίτια καλά κλειδωμένοι.
Χαρούμενοι, άσχετοι, συνεπιβάτες
Μποέμ καλλιτέχνες, παιδιά με γραβάτες.
Εχθροί μου και φίλοι, μικροί και μεγάλοι
που δίνουν με μέτρο, που κάνουν σπατάλη.
Αγάπες που έμοιαζαν να `χουν αξία
και άλλες που ξέμειναν στη χειραψία
Φτωχοί συγγενείς που σερβίρουν τα έτοιμα
οι λογικοί κι όσοι ζουν με το αίσθημα.
Οι λογικοί κι όσοι ζουν με το αίσθημα
Οι λογικοί κι όσοι ζουν με το αίσθημα…
Όσοι ζουν με το αίσθημα….
Φοβάμαι…πως χάνω το μέτρημα ….
