Λεπίδες ξυραφιών που κατασκευάστηκαν από αιχμηρές πέτρες,έχουν και χρονολογηθεί από την εποχή του Χαλκού. Εφόσον υπήρχαν ξυράφια, υπήρχαν και..κουρεία. Ο τίτλος “κουρέας” προέρχεται από τη λατινική λέξη “barba” δηλαδή γενειάδα. Η ιστορία του κουρέα (κομμωτή) μετράει πολλά χρόνια, γι’αυτό ας ξεκινήσουμε από την αρχή.
Στις πρώτες φυλές, οι πρώτοι άνθρωποι πίστευαν ότι τα πνεύματα εισέρχονταν στο σώμα μέσω των μαλλιών και ότι ο μόνος τρόπος να απαλλαγούμε από ένα κακό πνεύμα ήταν να τα κόψουμε. Σιγά σιγά,οι φυλές άρχισαν να γίνονται δημιουργικές και να αναπτύσσουν διαφορετικές τεχνικές κοπής μαλλιών και στυλ. Οι ανώτεροι άνδρες έπαιρναν συνήθως τον ρόλο των αντρών ιατρών και ιερέων, οι οποίοι ήταν και κουρείς.Ο κουρέας ήταν σημαντικός και για τους Αιγυπτίους. Έχουν βρεθεί πολλές απεικονίσεις ανδρών που έχουν ξυριστεί σε μνημεία και παπύρους. Ένα ενδεικτικό είναι το άγαλμα του κουρέα Meryma’at, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για το ξύρισμα των ιερέων του Ναού του Αμούν κάθε τρεις μέρες. Οι κουρείς ήταν σεβαστά πρόσωπα εκείνες τις εποχές,λόγω της συμβολής τους στη βοήθεια των ιερέων να ξυρίσουν ολόκληρο το σώμα τους, που ήταν ιερή θρησκευτική λειτουργία.
Περί τον 5ο αιώνα π.Χ.: Οι αρχαίοι Έλληνες εκτός από μακριά και κυματιστά μαλλιά,ήθελαν και γένια,τα οποία τα έπρεπε να ήταν όμορφα κομμένα, καμπυλωμένα και χτενισμένα. Η περιποίηση των γενειάδων έγινε ένα σημαντικό καθήκον στο επάγγελμα του κουρέα. Οι Έλληνες επηρέασαν τους πρώτους κουρείς και γρήγορα τα κουρεία έγιναν έγιναν ένα δημοφιλές μέρος συνάντησης για τουςάντρες – όπως είναι και σήμερα! Τον 3ο αιώνα π.Χ .: Ο Μέγας Αλέξανδρος έχασε αρκετές μάχες εναντίον των Περσών γιατί άρπαζαν τις γενειάδες των στρατιωτών του και τους έριχναν από τα άλογα τους. Έτσι, διέταξε όλους τους στρατιώτες του να συνέχεια είναι καθαρισμένοι ξυρισμένοι, δίνοντας έτσι μια καθημερινή και απαιτητική δουλειά στους κουρείς του.
Η τέχνη εισήλθε στη Ρώμη το 296 π.Χ. όταν ο Ρωμαίος γερουσιαστής Τικίνος Μένα εισήγαγε το έθιμο των κομμωτών μετά την επιστροφή του από τη Σικελία.Στον Μεσαίωνα,υπήρξαν σημαντικές αλλαγές στο επάγγελμα του κουρείου.Οι κουρείς πλέον έγιναν πολυεργαλεία, αφού άρχισαν να βγάζουν δόντια,να περιοιούνται τραύματα,κατάγματα,να κάνουν αιμοληψία και άλλα πολλά,κατακτώντας και τον τίτλο του χειρουργού!!. Τον 17ο αιώνα ο βασιλιάς Γιώργος Β’ της Μεγάλης Βρετανίας διέταξε τους χειρουργούς και τους κουρείς να είναι χωριστά πλέον επαγγέλματα και οι κουρείς περιορίστηκαν να εκτελούν μόνο καθήκοντα φροντίδας μαλλιών. Η Γαλλία αποφάσισε τότε την ίδια απόφαση. Οι περιορισμοί προκάλεσαν πτώση του επαγγέλματος και της δημοφιλίας των κουρέων.
Ο 18ος αιώνας: Μετά τη Γαλλική Επανάσταση, οι περούκες ξεπεράστηκαν σύντομα και τα φυσικά χτενίσματα έγιναν και πάλι δημοφιλή. Ο 19ος αιώνας: Μέχρι το δεύτερο μισό του αιώνα, οι κουρείς είχαν εξαργυρώσει το κοινωνικό τους κύρος και το επάγγελμα αναγεννήθηκε. Αλυσίδες κομμωτηρίων εγκαταστάθηκαν στις περισσότερες πόλεις. Ο 20ος αιώνας: Στις αρχές του αιώνα έγινε διαχωρισμός των κομμωτηρίων σε ανδρρικά και γυναικεία. Τα unisex κομμωτήρια έγιναν πιο συνηθισμένοι στη δεκαετία του ’80. Μέχρι τη δεκαετία του 1990, τα περισσότερα κομμωτήρια προσέφεραν υπηρεσίες και στα δύο φύλα. Η κομμωτική τέχνη έχει μεγάλο παρελθόν και σίγουρα μέλλον,καθώς συνεχίζει να εξελίσσεται με νέες τεχνολογίες και τεχνικές.
Για το Web Music Radio,
Πάνος Ζούνης
